It is the same place, hindi ako pwedeng magkamali. Ito nga iyon, yung nasa panaginip ko. Hindi ko alam na totoo pala ang lugar na ito.
“What the heck are you wearing? Gusto mo bang mapaaway ako ng wala sa oras.” Bigla namang nagtayuan ang balahibo sa batok ng biglang magsalita sa likod ko si Yohan. Nakaupo kasi ako sa isang lounge chair at hindi ko man lang ito naramdaman na umupo sa may likuran ko. Ayaw kong humarap sakanya dahil alam kong malapit ito saakin dahil nararamdaman ko ang hininga pa rin nito sa batok ko. Nakapatong rin ang kamay nito sa may armrest ng upuan kaya parang halos nakayakap na ito saakin.
“Paano ka mapapaaway, wala naman akong ginagawa?” Nagtatakang saad ko.
“Exactly, wala ka pang ginagawa. Hindi mo alam kung gaano ang pagtitimpi ko ng lumapit ka dito sa cottage
