Pangil ng Buwan

Episode 4

Kinagabihan, ang buwan ay maliwanag at malaki sa kalangitan. Si Kai ay naglakad patungo sa kagubatan, ramdam ang kaba at excitement sa dibdib niya. Hindi niya alam kung bakit, ngunit parang tinatawag siya ng dilim.

Habang naglalakad sa mas madilim na bahagi ng kagubatan, naramdaman niyang may kakaibang init sa kanyang katawan. Ang kanyang pandama ay tila lumalawak—naririnig niya ang mga malalayong tunog ng hayop, nakikita ang liwanag ng buwan na parang naglalabas ng energy sa paligid, at ramdam niya ang hangin na may kakaibang daloy.

Biglang may gumalaw sa tabi niya—isang anino, mabilis at tahimik. Ngunit sa halip na matakot, naramdaman ni Kai na may koneksyon siya rito. Ang puso niya ay bumilis, at bigla, sa isang iglap, naitanim ang kanyang paa sa lupa at nakaramdam siya ng kakaibang lakas. Ang anino ay tumigil, tila nagmamasid sa kanya, at pagkatapos ay mabilis na nawala sa dilim.

“Ano ito? Bakit parang naramdaman ko kung nasaan siya?” bulong ni Kai sa sarili. Ramdam niya na hindi ito normal na pandama ng tao—parang may kakayahan siyang ma-track ang nilalang sa kagubatan.

Pagbalik niya sa bahay, agad niyang tinawagan si Lira.

“Kai… ang naramdaman mo ay simula pa lamang. Ang iyong dugo ay may koneksyon sa mga nilalang sa kagubatan. Iyan ang dahilan kung bakit may natatanging pandama ka sa kanila,” paliwanag ni Lira, seryoso.

Hindi pa rin maintindihan ni Kai, ngunit alam niyang seryoso si Lira. Ang takot, excitement, at curiosity ay naghalo sa kanya. Ramdam niya na may misteryo sa kanya mismo—isang lihim na matagal nang nakatago at ngayon ay unti-unting lumalabas.

Kinabukasan, may nawalang alagang aso sa bayan. Ang mga bakas ay katulad ng nakita niya sa kagubatan—malalaki, matalim, at tila naglalakad sa dalawang paa. Ramdam ni Kai na hindi ito simpleng hayop—may kinalaman ito sa anino at sa mga palatandaan na naramdaman niya noong nakaraang gabi.