ในรถแบรนด์หรูคันสีดำถูกความเงียบกลืนกินมาสักพักใหญ่ ชายหนุ่มหน้าตาดี ฐานะรวย แต่นิสัยสวนทางกับบุคลิกภายนอกเป็นคนขับรถกำลังมองทางบนท้องถนนอย่างตั้งใจ ผิดกับหญิงสาวบนเบาะข้าง ๆ เอาแต่นั่งกอดอกด้วยสีหน้าไม่รื่นรมย์ ในใจครุ่นคิดถึงเรื่องที่เพิ่งผ่านมา...
ก่อนหน้านั้น
“เธอต้องกลับกับฉัน” เสียงกดต่ำแกมออกคำสั่งเอ่ยกับเจ้าของข้อมือเล็ก
“ทำไมต้องกลับกับนาย” เธอถามกลับพร้อมกับสะบัดมือแต่เขาไม่ยอมปล่อย
“นั่นสิ มึงรู้จักน้องเขาเหรอไอ้พิชญ์” ภูษิตทำหน้าสนเท่ห์ เพิ่งเคยเห็นคนเย็นชาอย่างไอ้พิชญ์เกาะแกะผู้หญิงครั้งแรก ปกติมีแต่พวกสาว ๆ ต่างหากที่พยายามเข้าหาแต่คนอย่างมันไม่เคยเล่นกับใคร แถมน้องแว่นคนนี้ก็ไม่ใช่คนสวย ‘มันไปรู้จักได้ไงวะ’
“มึงไม่ต้องเสือกไอ้ภูษิต” เขาด่าเพื่อนก็จริง แต่สายตาคมกริบกลับเอาแต่จ้องเกรซ บรรยากาศคุกรุ่นรู้สึกร้อนขึ้นมาทันที ทั้งที่ตอนนี้มีลมพัดผ่าน อากาศถ่ายเทเย็นสบาย
“เอ่
