แรงกระแทกไม่หนักหนาเท่าไหร่ ร่างบางตั้งหลักได้ก็รีบกล่าวขอโทษตามนิสัยคนมีมารยาทโดยยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฝ่ายตรงข้ามเป็นใคร
“เสนียด”
คำเสียดสีเก่า ๆ ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปีก็ยังนิยมใช้มาจนถึงปัจจุบันดึงความสนใจให้สาวแว่นหันไปมอง ที่แท้คนที่ตนชนเข้าเป็นกลุ่มรุ่นพี่ปีสี่ มนุษย์เพศหญิงสามคนกำลังยืนกอดอกจ้องเขม็งสีหน้าโกรธมากอย่างกับตนไปทำซิลิโคนหน้าอกของพวกหล่อนแตก ทั้งที่เป็นแค่อุบัติเหตุเล็กน้อยไม่มีใครได้รับบาดเจ็บสักหน่อย
เอ๊ะ! ไม่ยักรู้ว่ารุ่นพี่มาเรียนวันอาทิตย์ด้วย
“มีตั้งสี่ตาไม่เห็นคนหรือไง” หนึ่งในนั้นโพล่ง
“ขอโทษค่ะรุ่นพี่ ฉันรีบไปหน่อยวิ่งไม่ดูตาม้าตาเรือเอง ขอโทษนะคะ” เกรซเอ่ยพร้อมกับยกมือไหว้ ไม่อยากมีเรื่อง ขอจบปัญหาเร็ว ๆ จะได้รีบไปเอาของที่ลืมไว้ ไม่งั้นห้องโดนล็อก
“รีบหรือเจตนา?”
“รีบจริง ๆ ฉันขอตัวก่อนนะคะ” เอ่ยจบกำลังเบี่ยงตัวหนี แต่กลับถูกคนกลางคว้าท่อนแขนห้ามไว้
“จะรีบไป
