ขากลับจากมหาวิทยาลัยเธอนั่งรถเมล์เพราะไม่อยากเปลืองเงิน แต่กว่าจะถึงบ้านหลังเล็กก็ปาเข้าไปเกือบหกเย็นโมง ก๋วยเตี๋ยวที่ทานเมื่อตอนกลางวันย่อยไปหมดแล้วเนื่องจากเสียพลังงานไปกับการนั่งรถนี่แหละ ร่างบางฮัมเพลงอย่างสบายใจระหว่างเดินมาจากปากซอย ทว่าเมื่อเข้าบ้านมาปุ๊บเห็นชายคนหนึ่งนั่งอยู่บนโต๊ะอาหารสีหน้าที่กำลังสดใสก็แปรเปลี่ยนเป็นบึ้งตึงทันที จะเป็นใครล่ะ? ถ้าไม่ใช่ไอ้ตาบ้าบ้านตรงข้าม
เพราะอีตานี่แท้ ๆ ทำฉันเสียแว่นไปอัน
ยิ่งเกลียดก็เหมือนยิ่งเจอ เขาไม่มีปัญญาไปซื้ออย่างอื่นกินหรือไง ทำไมต้องมากินแต่ร้านตน
“แม่จ๋า มีอะไรกินบ้าง” เสียงแว้ดตะโกนถามคนในครัวเพราะได้ยินเสียงตำครกมาจากทางนั้น ดึงความสนใจให้ชายหนุ่มละสายตาจากหน้าจอสี่เหลี่ยมหันไปมองเจ้าของเสียง สบตากันปุ๊บร่างบางก็สะบัดหน้าพรืดใส่ก่อนจะจ้ำอ้าวไปในครัวหามารดา ซึ่งคุณนายเขากำลังตำเครื่องแกงเตรียมไว้สำหรับวันพรุ่งนี้
“หิวก็ไปตักข้า
