“ฮือออออ”
เสียงยานครางล่องลอยแทรกผ่านอากาศมาจากโซฟาตัวยาว ตรงนั้นมีผ้าห่มกองพะเนินเทินทึก ไม่สิ! มันเป็นผ้านวมผืนใหญ่หนาสีน้ำตาลปกปิดร่างใครบางคนอยู่ต่างหาก
เกรซถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะวางถุงในมือบนโต๊ะใกล้ ๆ แล้วเดินไปหน้าโซฟาราคาแพง ยืนเท้าสะเอวพิจารณาคนนอนใต้ผ้านวม รูปร่างใต้ผ้าปรากฏลักษณะแปลก ๆ เป็นก้อนไม่กลมคล้ายตัวซีก็ไม่ปาน ที่แน่ ๆ เป็นเครื่องยืนยันอย่างดีว่าไม่ใช่ผีแต่เป็นคน บ้านหลังนี้เขาอาศัยอยู่คนเดียวถ้าไม่ใช่เจ้าตัวก็คงเป็นผีบ้านผีเรือนแล้วล่ะ พอรู้ว่าเป็นมนุษย์ใจที่มันกล้า ๆ กลัว ๆ ก่อนหน้านี้ก็แข็งกร้าวขึ้นมาเชียว
“นี่นาย แม่ฉันให้เอากับข้าวมาให้” เธอกอดอกเชิดหน้าพูดด้วยเสียงไม่สบอารมณ์ชักสีหน้าไม่พอใจเหมือนทุกที
แต่ฝ่ายนั้นกลับนอนนิ่งไม่กระดุกกระดิกทำตัวเหมือนเป็นศพ ทำเอาร่างเล็กเคืองเข้าไปใหญ่คิดว่ากำลังถูกยียวนเหมือนเช่นเคย
ได้! ในเมื่อทำเป็นไม่สะทกสะท้านดีนัก อย่า
