ร่างบางจ้ำอ้าวเข้าบ้านตัวเอง แต่ทว่า! กลับเห็นมารดานั่งยกขาบนโซฟาเก่า ๆ ดูทีวีหัวเราะคิกคักสบายใจเฉิบ
“แม่ไหนบอกจะนอนไง”
“นอนไม่หลับ” คนตอบหันมามองหน้าลูกสาว หัวคิ้วย่นยู่เข้าหากันเมื่อเห็นรอยเลือดจากมุมปากของเธอ แม้จะไม่แดงแจ๊ดแต่มันก็เด่นซะทำเอาคนมองต้องทัก
“เลือดอะไรเกรซ”
“เลือด?” หญิงสาวจับริมฝีปากที่ยังเจ็บนิด ๆ ลืมไปซะสนิทว่าควรเช็ดมันก่อนเข้าบ้าน ปกติมารดาไม่ได้สนใจตนอยู่แล้ว แต่ทำไมคราวนี้ดันเห็นสิ่งที่ไม่อยากให้เห็นได้
“ไม่มีอะไรหรอกแม่ เกรซไปอาบน้ำนอนล่ะ”
“ยังไม่เย็นเนี่ยนะ”
“ก็เหมือนแม่ไง ที่บอกจะนอนตั้งแต่บ่าย แต่ยังนั่งดูทีวีอยู่”
“ยอกย้อนนังลูกคนนี้”
มารดาขึ้นเสียงเมื่อไหร่ บุตรสาวมักจะเผ่นหนีขืนอยู่ต่อต้องมีอะไรสักอย่างถูกปาใส่แน่
วันต่อมา
ตีห้าคือเวลาที่เกรซต้องตื่นเป็นปกติ เปลี่ยนจากชุดนอนเป็นเสื้อยืดกางเกงขาสั้นแล้วเดินลงไปชั้นล่าง วันนี้พื้นที่ในบ้านก็ยังว่างเ
