ร่างบางเดินเข้าตึกพลางก้มหน้าก้มตาค้นกระเป๋าสะพายตัวเองเพื่อหาเหรียญสิบให้มิกซ์ หล่อนส่งข้อความมาเมื่อเช้าบอกว่าขอแลกเหรียญสิบจำนวนมากจะเอาไปหยอดตู้ซักผ้าแต่บอกช้าไปหน่อยเพราะเกรซออกจากบ้านมาแล้วจึงต้องมาหาในกระเป๋าเผื่อมีหลงเหลือสักอันสองอัน
ทว่า...
จู่ ๆ ก็มีคนมาดักหน้าทำให้สาวน้อยหยุดชะงักกึก มองค้อนใส่คนตรงหน้าทันควันโดยที่ยังไม่รู้ว่าเป็นใคร ต่างจากเขาที่กำลังส่งยิ้มสดใสดีใจมาก ๆ ได้เจอคนที่รอสักที
ความจริงเวย์ก็ไม่รู้หรอกว่าเธอเรียนคณะไหน เพียงแค่เดาจากชุดนักศึกษาว่าต้องเป็นปีหนึ่ง ตัดสินใจถามรุ่นน้องในคณะวิศวะ จึงได้รู้ว่ามีผู้หญิงที่มักแต่งตัวเชยสวมแว่นหนาเตอะ เขาเชื่อตามลางสังหรณ์ว่าต้องเป็นคนที่ตามหา จึงมาดักรอเจอวันนี้
“มาแล้วเหรอ” เสียงเข้มถามแผ่วเบา
“พี่เป็นใคร?” หัวคิ้วบางย่นเข้าหากัน เอียงคอนิด ๆ พลางค้นหน่วยความจำในสมองว่าเคยเจอผู้ชายคนนี้ที่ไหน รู้สึกคุ้นหน้าแต่นึกเท่
