ตอนที่8.2 l เรื่องสำคัญ (ต่อมเผือกทำงาน)
796 Words
พ้นจากตึกบริหารมาไกล เมื่อไม่มีคนแล้วมือบางก็ปัดมือหนาออกจากไหล่ก่อนจะหันไปประจันหน้ากับเขา “นายใช้ฉันเป็นข้ออ้างได้ไง คนอื่นเข้าใจผิดกันพอดี”
“ช่วยไม่ได้เธออยากมาแอบฟังฉันเอง”
“แสดงว่าต่อให้ไม่ใช่ฉัน นายก็ยังทำแบบนี้ใช่ไหม”
“ใช่ ใครที่แอบฟังฉันเอามากุเป็นแฟนทั้งนั้นแหละ”
จู่ ๆ เจ็บจี๊ดตรงหัวใจอย่างบอกไม่ถูก มือบางกำแน่นด้วยความโกรธ เจ็บใจตัวเองที่ดันเผลออินไปคำโกหก ใช่แล้ว! ตนมันก็แค่อีเชยใครจะมาเอา
“เออ!!” เธอตวาดใส่หน้าเขา ก่อนจะเดินกระแทกเท้าจากไป ปล่อยให้ชายหนุ่มมองตามแผ่นหลังบางไม่วางตา
วันต่อมา ก่อนเข้าคลาสเรียน
“เกรซเพื่อนรัก” มิกซ์เรียกเสียงอ้อนเพราะเห็นเพื่อนทำหน้าบูดตั้งแต่เช้า
“เรียกแบบนี้มีอะไรอีกล่ะ”
“คืนนี้ไปเที่ยวผับกัน”
“โนค่ะ ฉันจะดูซีรีส์ ไม่มีเวลาไปทำเรื่องไร้สาระเสียเวลา”
“งานนี้ปฏิเสธไม่ได้ย่ะหล่อน เพราะรุ่นพี่นัดรวมตัวที่ผับ”
“ฮะ! มีแบบนี้ด้วย”
“เออดิ สังคมวงเหล้าไม่ไปก็ไม่ได้” มิกซ์ทำหน้าซังกะตายผายมือยักไหล่ด้วยท่าทางช่วยไม่ได้ แต่พอถึงวันจริง...
ในผับซิสโร่
สถานบันเทิงแหล่งยอดฮิตสำหรับนักท่องราตรี เวลานี้หนาแน่นไปด้วยกลุ่มวัยรุ่นชายหญิงที่กำลังระเบิดความมัน บ้างก็ดื่มจนขาดสติ บ้างก็เต้นอวดโชว์ลีลาโยกย้ายตามเสียงเพลงทุกคนดูสนุกสนาน รวมไปถึงคนที่บอกตอนแรกว่าไม่อยากมา บัดนี้กลับไปยืนเต้นยั่วผู้ชายด้วยสีหน้าเริงร่า ทิ้งเพื่อนรักอย่างเกรซให้นั่งจับเจ่าอยู่ที่โต๊ะทำหน้าที่เฝ้าสัมภาระให้เพื่อน ๆ ที่พากันไปเต้นหน้าเวที
คนอื่นแต่งตัวสวย เซ็กซี่ โชว์สัดส่วนเนื้อหนังอย่างมั่นใจ ผิดกับเกรซที่คืนนี้แต่งตัวด้วยเสื้อยืดตัวหลวมสีดำกับกางเกงยีนขายาวเป็นชุดที่เธอคิดว่าดูดีที่สุดแล้ว แต่ก็ยังถูกมองเป็นยัยเชยในสายตาคนอื่นอยู่ดี กระนั้นเจ้าตัวก็ไม่แคร์สักนิด นั่งแก้เหงาด้วยการหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาดูซีรีส์ตอนใหม่ที่เพิ่งแจ้งเตือน แม้ไม่ได้เปิดเสียงก็ไม่ใช่ปัญหาเพราะอาศัยอ่านซับไทยเอา
“คนเขามาเที่ยวสนุก แต่ยัยแว่นนี่กลับมานั่งดูซีรีส์ ตลกว่ะ”
ดวงตาคู่สวยละจากหน้าจอมองเจ้าของเสียงด้วยหางตา เห็นเป็นนิรา เกรซจึงไม่สนใจหันมาดูซีรีส์ต่อ หล่อนแหย่สาวแว่นไม่ได้ผลก็เดินกระแทกเท้าจากไปเอง ไม่ถึงห้านาทีก็มีคนเดินมาสะกิดจากด้านหลัง
“น้องแว่น”
คนถูกเรียกหันไปมองเป็นรุ่นพี่ปีสองผู้ชายคนหนึ่งเธอจำชื่อไม่ได้ แค่รู้สึกคุ้นหน้าเท่านั้น
“มีอะไรพี่”
“เด็กเสิร์ฟไม่เดินมาทางนี้ น้องแว่นไปสั่งเหล้ากับมิกเซอร์เพิ่มอีกชุดเส่”
“ฉันเหรอ? ทำไมพี่ไม่ไปสั่งเอง”
“ก็น้องดูว่างที่สุด”
“พี่ก็ว่าง”
“เถียง?”
“เปล่า ไปสั่งให้ก็ได้”
“แค่เนี่ย”
เกรซเก็บโทรศัพท์มือถือเข้ากระเป๋ากางเกงก่อนจะลุกจากที่นั่งเดินไปตรงหน้าบาร์เพื่อสั่งกับหัวหน้าเด็กเสิร์ฟที่กำลังสาดส่องลูกค้า แต่ไม่ยักจะเห็นโต๊ะพวกตน จังหวะที่กำลังยืนรอให้พนักงานเรียกเด็กเสิร์ฟอีกคน สายตาภายใต้กรอบแว่นก็เหลือบไปเห็นชายคนหนึ่งกำลังรับค็อกเทลน้ำสีฟ้ามาจากบาร์เทนเดอร์ เธอจะทำเป็นไม่สนใจก็ได้หากไม่เห็นว่าเขาหยิบขวดเล็ก ๆ ออกมาจากกระเป๋าเสื้อแล้วหยดมันลงไปในแก้ว เกรซเดาได้ทันทีจากการดูซีรีส์ทุกวันว่านั่นเป็นยาเสียสาวแน่นอน
‘สาวคนไหนจะเป็นผู้โชคร้ายวะ’
แม้ในใจอยากจะเผือกต่อ แต่ก็เลือกที่จะไม่ยุ่งเพราะไม่ใช่เรื่องของตัวเอง หันมาสั่งเด็กเสิร์ฟเสร็จเรียบร้อยก็เดินกลับมาที่โต๊ะเช่นเดิม รอไม่ถึงสิบนาทีเหล้าชุดใหม่ก็มาเสิร์ฟให้โต๊ะรุ่นพี่ จังหวะร่างบางจะล้วงโทรศัพท์มือถือจากกางเกงก็เหลือบไปเห็นชายคนนั้นกำลังยืนเคียงอยู่กับนิรา แถมในมือหล่อนยังถือค็อกเทลแก้วนั้นด้วย
‘ที่แท้เป็นหล่อน ให้โดนซะบ้างเผื่อนิสัยแขวะคนอื่นจะได้หาย’ แม้จะคิดเช่นนั้นแต่เกรซก็เอาแต่มองไม่วางตา ‘ช่วยหรือไม่ช่วยดีวะ’
- Writer
