ทำไมฉันกลายเป็นตุ๊กตายางไปได้

ตอนที่2.1 l บ้านตรงข้าม

พรวดดดดด!!

น้ำในปากเล็กพ่นสกปรกออกมาหลังจากได้ยินสิ่งที่มารดาพูดกับตน

“แกน่ะหัดทำตัวเรียบร้อย พูดเพราะ เรียนเก่ง ๆ เหมือนพิชญ์บ้างสิ เอาคนดีเป็นแบบอย่าง ไม่ใช่ดูแต่ซีรีส์ไร้สาระ”

“อะไรแม่ ทำไมเอาเกรซไปเปรียบเทียบกับคนอื่น เขากับเกรซไม่ได้อายุเท่ากันสักหน่อย นั่นก็แค่คนบ้านตรงข้าม เอ๊ะ! อย่าบอกนะว่าแม่ไปเป็นเมียน้อยพ่อเขา เกรซเป็นลูกคนรวยเปล่าเนี่ย”

ปึก!!

ไม่ทันขาดคำ ทัพพีตักแกงก็ฟาดใส่กลางหลังคนพูดเต็มแรง

“โอ๊ย!! เจ็บนะแม่”

“ไม่ฟาดปากแกก็ดีแล้ว พูดแบบนี้ได้ไงนังเกรซ” มารดาโกรธจัด ตะเบ็งเสียงจนคนที่เดินผ่านไปมาหันมามองเป็นตาเดียว ส่วนแม่ค้าร้านติดกันหันมองแวบหนึ่งแล้วหันกลับส่ายศีรษะเอือมระอาเพราะสองแม่ลูกชอบแหกปากทุกเช้า วันไหนไม่เสียงดังวันนั้นพระอาทิตย์คงขึ้นทางทิศตะวันตก

“เกรซถามเพราะสงสัย ไม่เห็นต้องใช้ความรุนแรง เดี๋ยวแจ้งมูลนิธิหรอก”

“เรื่องลามกจกเปรตแบบนั้นอย่าให้ฉันได้ยินอีกเชียว ฉันพูดเพราะอยากให้แกได้ดีเหมือนเขา”

“มันต่างกันตั้งแต่ฐานะครอบครัวแล้วไหม บ้านเราจนนะแม่ บ้านเขารวย”

“จนแล้วไง แกขยันไม่ได้หรือไง”

“ขยันอะได้ แต่ถ้าแม่อยากให้รวยเหมือนคนอื่น งั้นเกรซจะตั้งใจหาผัวรวย ๆ ก็แล้วกัน”

“นังเกรซ!!”

“โน้น ๆ อินฟลูฯ มาอีกแล้ว” สาวน้อยเจ้าเล่ห์แกล้งเบิกตาโพลงหันไปด้านหลังมารดา พอหล่อนได้ยินเช่นนั้นจากใบหน้าบึ้งตึงก็แปรเปลี่ยนเป็นยิ้มแย้ม ใช้มือปัดไรผมปาดเหงื่อบนหน้าผาก สำรวจจัดชุดตัวเองให้เรียบร้อย ก่อนจะหันไป

“สะ...”

เอ่ยได้เพียงคำเดียว ผู้เป็นแม่ก็หุบปากสนิทสีหน้ากลับมาบึ้งตึง เพราะไม่เห็นใครสักคน รู้ตัวว่าถูกหลอกจึงหันขวับกลับมาหมายจะเอาทัพพีฟาดสั่งสอนอีกสักที แต่ไม่ทันแล้ว...เธอวิ่งแจ้นห่างไปไกล แล้วตะโกนกลับมา

“เกรซไปเรียนก่อนนะแม่”

“กลับมาเดี๋ยวนี้ยัยลูกไม่รักดี”

มีเหรอที่คนถูกเรียกจะไปหา สาวน้อยเหลือบเห็นสาวพม่าสองคนที่ทำงานกับแม่มาพอดี ตนจึงหมุนตัวเดินกลับเข้าบ้าน

@หน้าบ้านตัวเอง

ร่างบางเดินมาถึงหน้าบ้านไม่วายต้องหันไปมองรั้วเหล็กตรงข้ามกัน พลันด่าในใจด้วยความโมโห ตนต้องโดนแม่ฟาดตอนนี้ก็ยังเจ็บไปทั้งแผ่นหลังอยู่เลยเพราะไอ้ผู้ชายคนนั้น

“อย่าให้เจอนะแม่จะต่อยให้หน้าแหก” ว่าแล้วก็กำหมัดแน่นชกลมต่อยกลางอากาศรัว ๆ พลางนึกถึงใบหน้าคนต้นเหตุ แม้จะอยู่บ้านใกล้เรือนเคียงเห็นกันมาแต่เล็กแต่น้อย แต่เธอกับเขาแทบไม่ได้คุยกัน ไม่สิ! ที่ผ่านมาพูดกันสองสามประโยคเองมั้ง แถมไม่ใช่ด้วยน้ำเสียงดี ๆ ด้วยอย่างเรื่องเมื่อครู่เป็นต้น

จังหวะนั้นประตูในบ้านรั้วเหล็กเปิดออกพอดีเผยให้เห็นคนที่เธอกำลังนึกถึงอยู่ในชุดนักศึกษา หญิงสาวตกใจรีบแจ้นเข้าบ้านตัวเองทันที

‘ให้ตาย...เกือบเห็นหน้าตาบ้านั่นอีกแล้ว’

เธอไม่ได้กลัวเขา...ก็แค่ไม่อยากมีเรื่องก็เท่านั้น...

ร่างบางกลับขึ้นมาอาบน้ำอีกรอบ หลังจากเนื้อตัวเต็มไปด้วยเหงื่อและกลิ่นแกง เธอสวมใส่แบบฟอร์มนักศึกษาเชย ๆ รีบเร่งไปมหาวิทยาลัยด้วยรถเมล์