Hidden Thoughts

Chapter. 4

Eliana mauna na kami sayo ha.

sabi ni kuya Gio tango lang din ang naging sagot ko.

Ayoko pang umuwi at gusto ko muna mag isip isip.

ilang sunod na din kasi na halos mag uumaga na ako nakakauwi at wala halos tulog. Ayoko makita ni mama na, nahihirapan ako at lalong ayoko makita niya na umiiyak ako.

Walang anak ang gugustuhin na makita sila nang ina nila na umiiyak, at wala ding ina na gugustuhin makita na nahihirapan ang anak nila.

Habang naka upo ako dto sa labas ng restaurant hindi ko napigilan ang mapaiyak na naman.

Hanggang kailan ako magtitiis sa bigat, lahat sila akala nila ang lakas lakas ko na hindi ako kayang tibagin o pasukuin ng pag subok na pinupukol sakin, peru tao lang ako nahihirapan din at ito ako ngayon lumalaban sa hamon ng buhay.

Handa akong mahirapan wag lang namin ulit maramdaman na minamaliit ng mga taong mapanghusga, mga taong walang ginawa kung hindi ang alipustahin at ipamukha samin na kailan man hindi kami magiging sila.

Sa totoo lang naman hindi ako nakikipag kompetensya, at lalong hindi ako nanakit kailan man ng taong nakakatanda sakin, peru ang unfair ng mundo.

Lahat na ng problem ko sabay sabay pasalamat nalang ako kasi hindi ako pinabayaan ni God.

Eliana...

Narinig kung pag tawag sakin ni Sebastian ako naman i wipe my tears so fast para hindi niya makita na umiiyak ako.

O come on Eli, sakin ka paba mag tatago?

Hindi ko siya sinagot dahil nahihiya ako sa kanya.

You can cry on my shoulder's Eli if you need it, you know the band always

here for you, We are always here for you.

So pag d ka ok it means we are not ok too.

Tumingin ako sa ibang deriksyon kasi ayoko salobungin mga titig niya sakin.

Sorry if nafefeel niyo Seb.

No! don't say sorry Eli, you are the treasure of the band. Lagi mong tatandaan na andito lang kami hindi ka namin iiwan, kung ano man yang nararamdaman mo lagi kaming nandito para sayo.

Nagulat ako dahil sabay sabay silang sumagot na ang buong akala ko ay nag sipag uwian na sila.

Umiyak nalang ako dahil sa kanila.

Parang nataranta sila sa pag iyak ko kaya niyakap nila akong lahat.

Sa tagal naming nag sasama hindi ko pa napapakita o nao open up ang personal na bagay ko sa kanila, lagi kasi akong tahimik na siyang napapansin nilang lahat. Minsan sumasama ako sa usapan minsan naman nasa tabi lang ako nag memorize ng kakantahin.

Ganun lang lagi ang araw araw kung routine.

Peru ngayon iba nawala na ung tila ba pader na naka harang sa amin ilang taon na ang naka lipas.

Eliana kahit gaano kapa kagaling mag tago ng nararamdaman mo sa tagal nating nagsasama sa grupo kilala kana namin.

Sabi ni Aaron na sinang ayunan nang lahat.

Pasensya na po kayo peru thank you kasi dinamayan niyo ako, but I'm fine na po naiyak kona lahat e.

Tawanan nalang kami

Ngayon ko lang na feel na masaya ulit ako, hindi ko man masasabing sobrang saya peru, totoo ang lahat nang nafefeel ko kaya thank you sa lahat and sorry if I don't share with you guys.

______________________________

4:30 am na nang mag desisyon ako umuwi medyo me kalayuan kasi ang restaurant na pinag performan namin sa bahay na kung saan kami naka tira nila mama.

Inaantok na ako peru excited ako kasi ma lilibre kona si mama pati na din c Jona na laging na andyan para sa amin ni mama.

Bago umuwi dumaan muna ako sa isang bilihan nang pandesal 5 am na nang umaga medyo me kadiliman pa kasi madaling araw palang naman.

bumili na din ako kanina nang karne na lulutuin ko para sa hapunan namin nila mama at Jona.

Si Jona kasi malapit lang bahay niya samin at hindi naman nag reklamo sila tito Edward na daddy ni Jona sa pag tulog ni Jona samin.

Sobrang bait nila kaya laking pasasalamat ko na hindi nila kami iniwan ni mama.

Halos lahat kasi nang kapamilya at kaibigan ni mama tinalikuran na kami mag mula nong naghiwalay sila ni Papa at sumama siya sa babae niya.

Dahil sa kadahilanang hindi raw kasi si mama nagbigay ng atensyon sa pamilyang meron kami noon. Ang akala nang lahat si mama ang may kasalanan bakit nag hanap si pala nang ibang babae, peru mali sila dahil kita ko kung paano asikasuhin alagaan at lalong mahalin ni mama ang pamilya na meron siya.

Peru lahat nang yun hindi nila nakita, binaliwala nila ang lahat, pati mga magulang ni mama sinisi siya at hinayaan si papa sa pagkakamaling nagawa.

Hindi naman ako galit masama lang talaga loob ko sa mga taong nang iwan sa amin ni mama.

Pag kauwi ko sa bahay sobrang liwanag nang mga ilaw sa labas.

Gising na si mama nang ganitong oras.

Bumusina ako para ipaalam na nandito na ako, hindi kasi ganun kalakas tunog ng tambocho ko kasi ayoko nang maingay lalo na gabi ako umaalis.

Si mama naman excited na lumabas na may ngiti sa labi sobrang saya niya lagi twuing salubong sakin.

Oh mama grabi namang ngiti yan baka mapunit po yung labi niyo.

Sabi ko sa kanya pag ka park ko ng motor ko.

Baduy man o kung ano man ang tawag niyo diyo sa nararamdaman ko peru sa mga ngiti ni mama lang ako nakakaramdam lang kaginhawaan at kapanatagan.

I love my mother so much

Ikaw talaga alam mo naman na sobrang saya ko pag nakakauwi kang ligtas.

Si mama talaga nag iingat naman po ako, oh ito me pandesal ako saka i buy meat na po para hindi na kau mamalengke open na po kasi yung market buti nga po me natira pa hahaha.

Sabay na kaming pumasok sa loob nadatnan ko naman si Jona na nag titimpla nang kape.

Mula nang dito na natutulog c Jona sa amin maaga na gising nito.

Sabay sabay na kami nag kape at pinas saluhan ang mainit init pang pandesal.

Ma, Jona tara kain sa labas mamaya libre kona.

Nagliwanag naman ang mata ni Jona dahil sa salitang libre kahit kailan talaga babaeng to pag libre usapan abot tenga ngiti.

Tama kayo nang narinig na send na kasi sakin commission ko kaya tara kain sa labas mamaya wala narin naman akong babayaran pa.

Hindi ba me pinag iipunan ka anak?

Oo nga pala nag iipon ako para sa sasakyan na bibilhin ko, me ipon na din naman na ako para doon kaya ok lang na kumain kami sa labas.

Mama meron na po ako naka tabi para doon.

Cge na po mama matutulog nalang po muna ako wala din nmn po ako pasok sa school mamaya.

Paalam ko sa kanilang dalawa

Anak Wag mo masyado pene pressure sarili mo hayaan na natin sila sa gusto nila anak, hindi naman tayo ang gagastos sa annulment.

Napahinto ako nang sabihin ni mama yun

Ang totoo niyan, hindi naman talaga si mama ang may ayaw mag pirma nang annulment, ako lang ang nakikiusap na baka pwede pa, na baka pwede pa maibalik at maayos ang lahat. Kasi ang hirap tanggapin na wala na talagang pag asa.

M-mama hayaan mo na lang po muna ang isip ko, just give me one last chance baka po kasi p-pwede pa.

Pakiusap ko kay mama

Alam ko selfish ako kasi hindi ko binibigyan nang kalayaan nanay ko , sa iba iisipin talaga nila kaya hindi nag pipirma kasi may habol na pera or baka para parusahan lang ang mga naka gawa nang kasalanan, peru iba kami ng ina ko.

Alam ko naman na matataggap ko din na wala na talagang pag asa.

Ganito ba talaga kahirap ang anak ang mag susuffer sa ginawang mali ng ama mo?