Part : ชดใช้หนี
934 Words
[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]
Part : ชดใช้หนี
--------------------------------------------------------------------------
กรุงเทพมหานคร...
“เป็นแบบนี้อีกแล้ว ทำไมไม่รับสายเลยนะ...” สาวสวยที่ทำงานจนหัวฟูเริ่มกลุ้มใจที่โทรหาสามีเท่าไหร่ก็ไม่ติด หลังจากที่เขากลับมาบ้านและขอเงินที่เป็นเงินเก็บไปจากเธอถึงสองหมื่น
ซึ่งเธอพยายามจะถามว่าจะเอาเงินก้อนนั้นไปทำอะไร สามีก็ตอบกลับเพียงแค่ว่าเขาต้องเอาไปจ่ายค่ารักษาแม่ที่อยู่ต่างจังหวัด และตั้งแต่ออกจากบ้านไปครั้งนั้นก็ไม่มีการติดต่อกลับมาจากเขาเลย จนทำผู้เป็นภรรยาอยู่ไม่สุข
“เฮ้อ...”
นิเนย์แต่งงานอยู่กินกับสามีของเธอมากกว่าสองปี หากรวมตอนคบหาก็น่าจะราว ๆ สามปีกว่า ๆ ทั้งคู่รู้จักกันโดยความบังเอิญ ซึ่งมีตัวกลางเป็นร้านกาแฟที่ทั้งคู่มักจะมาทำงานที่นั่นประจำ เจอกันด้วยความบังเอิญจากวันเป็นสัปดาห์ จากสัปดาห์เป็นเดือน ซึ่งตอนนั้นทั้งคู่คิดเห็นตรงกันว่าเรื่องบังเอิญไม่มีอยู่จริง
จากที่นิเนย์ปฏิเสธเรื่องความรักมาตลอดเธอก็เริ่มเปิดใจ ความสัมพันธ์ก่อตัวขึ้นจนถึงขั้นตกลงปลงใจแต่งงาน ซึ่งช่วงปีแรกที่แต่งงานเขาเป็นสามีที่ดีมาก กลับบ้านตรงเวลาไม่เคยต้องทำให้เธอเป็นห่วง เมื่อเข้าปีที่สองของการแต่งงาน ก็เริ่มได้ยินเรื่องงานยุ่ง ๆ กับปัญหามากมายร้อยแปดพันเรื่อง และปัญหาส่วนใหญ่ที่เกิดขึ้นกับเขาเป็นเรื่องงาน
ซึ่งเธอก็ไม่รู้รายละเอียดของปัญหานั้น เพราะถามเท่าไหร่ก็ไม่ได้คำตอบหรือรายละเอียดอะไรเพิ่มเติมจากสามี และทุกครั้งที่เอ่ยถามก็จะเห็นว่าเขามีสีหน้าที่เคร่งเครียดจนน่าเป็นห่วง
เธอจึงไม่ถามอะไรให้มากความเพราะคิดว่าคงเป็นการกดดันให้สามียิ่งเคลียดหนักขึ้น เลยได้แต่คอยช่วยเหลือในยามที่เขาเอ่ยปากเท่านั้น
ทว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขากลับมาบ้านแล้วขอเงิน แต่มันเป็นครั้งที่สามแล้วที่เขาทำเช่นนี้ หายออกไปจากบ้านนานร่วมสามเดือน ซึ่งปกติสามีของเธอก็จะต้องไปทำงานที่ต่างจังหวัดบ่อย ๆ นาน ๆ กลับบ้านที แต่ก็ไม่เคยนานถึงขั้นนี้มาก่อน
ทุกครั้งที่กลับมา สีหน้าก็ดูไม่ค่อยดี เหมือนคนเครียดอมทุกข์อยู่ตลอดเวลา แต่เธอก็ไม่เคยล่วงรู้เลยว่าปัญหาเรื่องงานของเขาคืออะไร เพราะไว้ใจสามีมากจึงไม่อยากทำตัวก้าวก่าย
ด้วยพื้นฐานหน้าตาของสามีของเธอเป็นผู้ชายที่ค่อนข้างธรรมดา เป็นคนที่ไม่ได้โดดเด่นอะไร เธอจึงคิดว่าเขาคงไม่มีเรื่องผู้หญิงให้กวนใจแน่ แต่ตอนนี้เธออยู่เฉย ๆ ต่อไปไม่ได้อีกแล้ว เพราะกลัวว่าจะเกิดอันตรายกับเขาขึ้น...
ตืด ตืด
“ฮัลโหลใครคะ?”
“นี่ใช่เบอร์หัวหน้าออนหรือเปล่าคะ”
“ใช่ค่ะ ใครคะ?”
“เอ่อ ตอนนี้บริษัทส่งต๊ะไปประจำงานอยู่ที่จังหวัดไหนเหรอคะ พอดีหนูเป็นภรรยาของต๊ะ แต่ว่าติดต่อเขาไม่ได้มาสามเดือนแล้วน่ะค่ะ...”
“ต๊ะ อ้อ ไอ้ต๊ะ มันถูกไล่ออกไปเป็นปีแล้ว เรื่องยักยอกเงินบริษัท ตอนนี้บริษัทยอมไม่แจ้งความเอาเรื่อง เพราะมันเพิ่งจะเอาเงินมาคืนคบเมื่อไม่กี่เดือนก่อน เธอเป็นเมียไม่รู้เรื่องได้ไง?” สามีของเธอยักยอกเงินบริษัทไปมากกว่าห้าล้านเพราะติดหนี้การพนัน แต่ก็หาเงินจำนวนนั้นมาคืนได้คบ ทางบริษัทจึงยอมไม่เอาเรื่องตามข้อตกลงที่คุยกันไว้
“...” สิ่งที่ฉันได้ยินมันเป็นอะไรที่ฉันไม่เคยรู้มาก่อน อย่างที่เธอบอกว่าฉันเป็นเมีย ไม่รู้เรื่องนี้ได้ยังไง...
ภูเก็ต...
ผัวะ! ผัวะ! ปุกปัก!
“แค่ก แค่ก ท่านครับ ไว้ชีวิตผมเถอะนะครับ ให้ผมเป็นคนรับใช้ท่านตลอดชีวิตก็ได้ผมยอมครับ ขอแค่ท่านไว้ชีวิตผมเถอะนะครับ”
“คนรับใช้? เหอะ เงินที่มึงทำสัญญาเอาไปจากกูห้าล้าน เล่นเสียอีกห้าล้าน อยู่เป็นคนรับใช้กูแค่นั้นไม่พอหรอก มึงไม่ได้มีค่าขนาดนั้น เงินเดือนเดือนละสามพันกูยังเสียดาย...” ไซต์ พูดบอกกับลูกหนี้ของเขาที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้าอย่างไม่มีเมตตา
“ไว้ชีวิตผมเถอะนะครับ ผมไม่มีอะไรจะให้ท่านแล้วจริง ๆ”
“นอกจากชีวิตที่ไร้ค่าของมึงแล้ว มีอะไรมีค่ามากกว่านี้อีกไหม?”
เขาเงียบคิดไปว่ามีสิ่งใดนอกเหนือจากชีวิตของตนเอง และก็นึกออกเพียงแค่อย่างเดียว “เอ่อ ผมมี มีอยู่อย่างเดียวที่มีค่าที่สุดในชีวิต...”
“อะไร?”
“เมียครับ เมียของผมเธอเป็นคนเก่ง ขยัน สวย แถมยังจิตใจดีอีกด้วย ผมยกให้ท่านได้นะครับ”
“มึงนี่มัน...เออ ได้สิ ถ้ามึงกล้าเอาเมียมาใช้หนี้ กูก็กล้ารับไว้ แต่ถ้าไม่สวยอย่างที่มึงว่า กูจะส่งมึงไปอยู่ในนรก”
“...” ร่างบอบช้ำที่นอนกองอยู่ที่พื้นเวลานั้นกอดขาอ้อนวอนชายร่างสูงสุดชีวิต แม้เมียก็ยอมยกให้ได้
“ไปเอาตัวเมียมันมา”
--------------------------------------------------------------------------
[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]
• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~
- Writer
