* * *
Soğuk gecenin ayazı tenime çarptığında, içimdeki öfkenin ve hayal kırıklığının verdiği sıcaklık bir an için bile azalmadı. Titreyen ellerimle çantamı omzuma attım ve ayakkabılarımı hızla ayağıma geçirerek kapıyı açtım.
Arkamdan gelen adımları duyabiliyordum. Kılıç'ın sesi, peşimden yetişmeye çalışırken endişeyle yankılandı.
"Tutku, dur! Bir dinle beni!"
Ama onu duymak istemiyordum.
Koridordan geçip evin giriş kapısını hızla açtım. Adımlarımı hızlandırırken, kalbim deli gibi çarpıyordu. Onun peşimden gelmesi, açıklama yapmaya çalışması… Bunların hiçbirini istemiyordum.
"Tutku, lütfen kaçma!"
Ayak seslerini duyunca, bir an bile duraksamadan merdivenleri inmeye başladım. Kafamda yankılanan tek şey, az önce duyduğum kelimelerdi.
Boşanamam.
Bu kadar basitti işte. O, benim her şe
