Telefonu kapatır kapatmaz başımı ellerimin arasına aldım, parmak uçlarımın şakaklarımda gezindiğini hissettim. Kafamın içinde yankılanan sesler, bilinçaltımın derinliklerinden kopup gelen suçlamalar gibi beynime hücum ediyordu. Suçlu olmak istemiyordum. Boşanma sürecinde haksız çıkmak, insanların parmaklarını bana doğrultup fısıldaşmaları, yüzüme söyleyemediklerini arkamdan konuşmaları... Bunların hiçbiriyle yüzleşmeye hazır değildim. Ama en çok korktuğum şey, kimsenin Kılıç’la olan ilişkimi öğrenmemesiydi. Eğer bu ortaya çıkarsa, yalnızca Ayaz karşısında değil, tüm çevremde rezil olurdum. Ailem, dostlarım, iş arkadaşlarım... Beni yargılayan gözlerin arasında nefes almak imkânsız hale gelirdi.
Aslında onunla birlikteyken bu ihtimalleri hiç düşünmemiştim. Kılıç’la her anımı bir cennet gibi
