* * *
O gece Ayaz’la uzun bir konuşma yaptık. Her şeyin üzerine çizgi çekip bir anlaşmaya vardık. Bundan sonra herkesin gözünde mutlu, sıradan bir çift gibi görünecektik ama gerçekte aramızda hiçbir şey olmayacaktı. Ne birbirimize karışacak ne de birbirimize dokunacaktık. Sadece aynı çatı altında yaşayan iki yabancı gibi olacaktık. Ayaz, bu şartları kabul etti. Aslında kabul etmek zorunda kalmıştı. Benim artık ne ona karşı sevgim ne de tahammülüm kalmıştı. Evliliğin getirdiği hiçbir şeyi ona sunmayacak, onunla aynı yatağa girmeyecek, hatta mümkün olduğunca aynı ortamda bile bulunmayacaktım. O, salonun kanepesinde yatacak, ben de yatak odamda kalacaktım.
Ama hâlâ merak ettiğim bir şey vardı: Neden boşanmayı kafasına bu kadar takmıştı? Gururu mu, yoksa çevrenin ne diyeceği korkusu mu? Belk
