Söylediğim şeyin ağırlığını iliklerime kadar hissediyordum. Ama bir anlık öfkeye kapılmış, içimdeki en büyük günahı açık etmiş, dönülmez bir yolun kapısını aralamıştım. Ayaz’ın gözlerindeki o donuk ifade, saniyeler içinde öfkenin en koyu haline dönüştü. Kaşları çatıldı, burnundan hızla nefes aldı ve sonra bir patlama gibi bağırdı:
"Sen ne diyorsun lan?!"
Sesi odanın duvarlarında yankılandı. Aniden üzerime yürüdü, gözleri ateş saçıyordu. Refleksle bir adım geri çekildim, kalbim deli gibi atıyordu. Şimdiye kadar Ayaz’ın öfkesiyle defalarca karşılaşmıştım ama bu sefer bambaşkaydı. İlk defa onu ben tahrik etmiştim. Beni yere serip paramparça etse bile şaşırmazdım. Zaten yapabilirdi.
Tam o an, tiz bir kapı zili sesi duyuldu.
Ayaz bir an duraksadı, dişlerini sıktı ve derin, sinirli bir soluk
