Karanlık bir gecenin içine hapsolmuş gibiydim. Düşünceler beynimde yankılanıyor, kalbimse ağır bir yükün altında eziliyordu. İnsan bazen istemediği şeyleri yapar, bazen de öyle hatalara sürüklenir ki geri dönüşü olmaz. Kılıç ve ben, işte böyle bir hataya düştük. Nefsimize hâkim olamadık, bir kuyunun içine yuvarlandık—dibi görünmeyen, sonu bilinmeyen bir kuyu…
Ona “Gitme, kal!” demek istedim. Kalbim, dilimin söylemeye cesaret edemediği kelimelerle çırpınıyordu ama gururum… Gururum, beni bu sözleri yutmaya zorladı. Gözlerimde biriken yaşlarla sessizce durdum, adım atmadım, elimi uzatmadım. Kılıç, belki de tek bir sözümü bekliyordu ama ben, yutkunarak susmayı seçtim.
Zihnimde kurduğum senaryoların hiçbiri gerçekleşmedi. Ben düşünmüştüm ki… Eğer biz birlikte olursak, artık hiçbir şey eskisi
