EP.19 ขัดคำสั่ง
1713 Words
คาสิโนพายุ
ปัง! ปัง! ปัง!
“ไอ้บ้า ไอ้เฮงซวย ไอ้เวรเอ้ย”
เสียงปืนดังสนั่นห้องยิงปืนในชั้นใต้ดินพร้อมกับเสียงก่นด่าเอะอะโวยวาย บีลีฟลั่นไกปืนใส่เป้ายิงปืนเพื่อเป็นการระบายความอัดอั้นทุกอย่างตลอดที่ผ่านมา รวมถึงตอนนี้ ถึงแม้จะเลิกงานแล้วแต่พายุยังบังคับให้เธอมาคาสิโนเพื่อมาหัดยิงปืนต่อ
“เรียนจบป.เอกจากเมืองนอกเมืองนาแต่ไม่มีปัญญาให้เกียรติผู้หญิง ไอ้ผู้ชายเฮงซวย! เสียดายเงินที่คุณภาสกรส่งไปเรียนจังเลย ถ้าฉันเป็นคุณภาสกรรู้ว่าลูกโตมาเป็นคนแบบนี้จะเอารองเท้ายัดปากให้ตายไปตั้งแต่เด็กเลย”
บีลีฟยิงปืนแบบไม่ถูกวิธีจนเมธีที่ยืนมองอยู่นานหงุดหงิดเดินเข้ามาจับแขนบีลีฟไว้ให้หยุดการกระทำนั้น“มานี่เดี๋ยวฉันสอนให้” เมธีถูกพายุส่งมาให้สอนบีลีฟยิงปืน ส่วนตัวพายุเองไปทำงานส่วนอื่นต่อกับชานนท์
“ไม่ต้องยุ่ง”บีลีฟสะบัดแขนออก ทำหน้าตาบึ้งตึงใส่เมธี แล้วหันกลับไปยิงปืนต่อด้วยความสะเปะสะปะ
“กรี๊ดดดดดด”บีลีฟกรีดร้องดังลั่นจนได้ยินเสียงสะท้อนกลับมาแว่วๆ เสียงของเธอพานให้ลูกน้องคนอื่นของพายุที่ยิงปืนอยู่รำคาญ คนพวกนั้นส่งสายตามาถากถางแต่เธอก็ไม่ได้สนใจมันและกรี๊ดอัดกลับไป
“สักแต่จะกลั่นแกล้งกัน สั่งงานแต่ละอย่างเหมือนไม่อยากให้ผ่าน เป็นบ้าอะไร รู้ไหมว่ามันเครียด กดดัน ไม่มีความสุขเลย”
ปัง! ปัง! ปัง!
“อยากให้แกมายืนตรงเป้าปืนจัง ถ้ายิงปืนเป็น คนแรกที่ฉันจะยิงคือแก ไอ้บ้าเอ้ย!”บีลีฟกระหน่ำยิงใส่เป้าปืนระรัว จินตนาการว่าเป้าปืนเป็นพายุ
“ตอนนี้เธอก็ยิงได้นะ ไม่ต้องรอยิงปืนเป็นหรอก แต่ฉันว่าเธอไม่กล้าพอ เธอมันขี้ขลาดตาขาว”เมธีเอ่ยกระแนะกระแหน
บีลีฟหันไปมองเมธีด้วยสายตาดุดันที่เมธีพูดความจริงออกมา น้ำเสียงเย้ยหยันของเมธีทำให้บีลีฟอารมณ์เดือดดาลขึ้นมากกว่าเดิม เธอชูนิ้วกลางให้เมธีแล้วหันกลับมายิงปืนต่อ“เจอแต่คนกวนตีน น่ารำคาญ”
ปัง!
“ที่นี่เขาคัดคนเข้าทำงานจากฝีปากกันหรือไง ใครปากหมาก็ทำงานได้ใช่ไหม ปากหมาตั้งแต่เจ้านายยันลูกน้องเลย”
ปัง! ปัง! ปัง!
“ไอ้บ้านี่ก็ยิงยากจังไม่โดนตรงกลางเลย ให้มายิงทำไมก็ไม่รู้ บังคับกันอยู่นั่นแหละ โรคจิตหรือไง พ่อแม่ไม่รักเหรอ ตอนเด็กๆเป็นเด็กมีปัญหาแน่ๆเลย สุดจะทนกับคนอย่างแกจริงๆ”
ปัง! ปัง! ปัง!
“ผู้หญิงของนายจะยืนข้างนายได้มันต้องแข็งแกร่งนะรู้ไว้ด้วย”
“ไม่ต้องสะเออะมาบอก เก็บไว้บอกแม่แกเถอะ ฉันคุยคนเดียว ประสาทจะกิน รู้ไหม!จะเป็นบ้าแล้ว”
“พี่ธีวันนี้ไอ้โนมันลาไม่มีใครคุมคลังอาวุธเลยพี่ พี่ธีว่างไปคุมไหมครับ”ลูกน้องอีกคนวิ่งเข้ามาในห้องยิงปืนหน้าตาตื่นแล้วตรงมาหาเมธีด้วยอาการเหนื่อยหอบ
“กูต้องสอนยัยนี่ยิงปืนนายสั่งกูมา ไปไม่ได้”เมธียืนกอดอกดูบีลีฟยิงปืนด้วยความเอือมระอา อยากไปทำงานอื่นจะแย่แต่ต้องทำตามคำสั่งเจ้านาย มิเช่นนั้นอาจหัวขาด
“นายจะไปไหนก็ไปเถอะ เดี๋ยวฉันให้คนอื่นสอนได้ มันไม่ได้สำคัญขนาดนั้น”บีลีฟหยุดยิงปืนและหันมาบอกเมธี
“แต่นายบอกให้ฉันสอนเธอยิงปืน”
“คนอื่นเยอะแยะ นายจะไปทำงานก็ไปสิ พายุมันไม่ฆ่านายหรอกเรื่องแค่นี้”
“งั้นก็ได้ แต่กลับมาฉันต้องเห็นเธออยู่นี่นะ ห้ามหนีกลับก่อน ห้ามขัดคำสั่งนายและคนอื่นด้วย เข้าใจไหม”เมธีเอ่ยกำชับด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“อือ”บีลีฟครางในลำคอพร้อมกับพยักหน้าเบาๆเพื่อบอกว่าเธอเข้าใจ
“พวกมึง ฝากด้วยนะ”เมธีบอกกับลูกน้องอีกหลายคนที่ยิงปืนอยู่ในห้อง ก่อนจะรีบเดินออกไป
“ทีนี้ก็เหลือแต่พวกลูกกระจ๊อก มันถึงเวลาแล้วสินะที่ฉันต้องทำตามวิธีที่แกบอก ไอ้บรู๊คน้องรัก ไปหาอะไรทำสนุกๆดีกว่า”บีลีฟพึมพำกับตัวเองเบาๆอย่างดี๊ด๊า ปาปืนในมือทิ้งไปอย่างไม่ใยดี
“เธอจะไปไหน”
“หิว เดี๋ยวมา”บีลีฟหันไปบอกเจ้าของคำถามที่ยิงปืนอยู่ข้างกันๆ ก่อนจะเดินออกไป
บีลีฟเดินขึ้นมาจากชั้นใต้ดิน มองประตูขนาดใหญ่ตรงหน้า แล้วเปิดประตูเดินเข้าไปข้างใน กวาดสายตามองรอบๆห้องโถงขนาดใหญ่หรูหราที่มีนักพนันมากมายหลั่งไหลมาทุกทั่วสารทิศ เสียงตะโกนโหวกเหวกโวยวายดังลั่นห้องโถงกว้าง
“ขอคุยกับคนคุมที่นี่แทนชานนท์หน่อย เรียกมาด่วน”บีลีฟเดินเข้าไปหน้าเคาน์เตอร์ที่มีพนักงานชายยืนอยู่ เธอตรงเข้าไปทักทายอย่างเป็นกันเอง
“คุณเป็นใครครับ
บีลีฟจิ๊ปากด้วยความหงุดหงิด ยืนกอดอก มองหน้าอีกฝ่ายและส่ายใบหน้าไปมาเบาๆ“ไม่รู้จักฉันจริงๆเหรอ ฉันชื่อบีลีฟ พอจะคุ้นๆไหม”
“อ๋อๆ คุณบีลีฟ ผู้หญิงที่นายเคยพามาคราวนั้น ครับๆเดี๋ยวไปตามให้ครับ”ชายคนนี้ก้มศรีษะให้อย่างนอบน้อมเมื่อรู้ว่าหญิงสาวตรงหน้าเป็นผู้หญิงของเจ้านายตัวเอง ก่อนที่เขาจะรีบเดินไปข้างหลังไปเรียกคนที่บีลีฟต้องการออกมา
“ผมธนินนะครับ คุณบีลีฟต้องการพบผมเรื่องอะไรครับ”ธนินรีบออกมาหาบีลีฟที่ยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์อย่างรวดเร็ว
“พายุให้ฉันมาคุมที่นี่ ฉันอยากเรียนรู้งานพาฉันทัวร์หน่อย”บีลีฟโกหกคำโต
“ครับ ทางนี้ครับ”
ธนินเดินนำบีลีฟไป พาบีลีฟไปดูรอบๆและแนะนำให้บีลีฟรู้จักกับที่แห่งนี้มากขึ้น บีลีฟค่อนข้างตื่นตาตื่นใจเพราะยังไม่เคยเห็นว่าข้างในคาสิโนของจริงมันเป็นอย่างไร
“อย่างแรกนะฉันขอลดราคาอาหารและเครื่องดื่มครึ่งหนึ่งให้ลูกค้านะ มันแพงเกินไป ถึงว่ารวยหนักรวยหนา แล้วก็ตู้พนันออนไลน์ ปรับให้คนเล่นชนะง่ายขึ้นนะ”
“ทำไปเพื่ออะไรครับ”
“คืนกำไรให้ลูกค้า บอกลูกค้าว่าวันมีโปรพิเศษแค่วันนี้วันเดียวเท่านั้น ลดไปก่อน ยอมขาดทุนเพื่อเรียกลูกค้าเพิ่มไง เข้าใจป่ะ”
“เอ่อ เห็นทีจะไม่ได้นะครับ จะปรับเปลี่ยนอะไรต้องถามนายก่อนนะครับ”
“พายุให้ฉันมาคุมที่นี่ คนที่ใหญ่สุดตอนนี้คือฉัน ทำตามที่ฉันสั่ง ฉันให้เวลาห้านาทีไปจัดการซะ ไม่งั้นจะบอกพายุให้ไล่แกออก”บีลีฟพูดจบก็ยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูเวลาสลับกับมองหน้าธนินด้วยสายตาเร่งเร้า
ธนินพยักหน้ารับเพราะไม่กล้าขัดคำสั่งบีลีฟ เขารีบประสานงานให้บีลีฟทันที ใช้เวลาเพียงไม่นานทุกอย่างก็เป็นไปตามที่บีลีฟต้องการ บีลีฟยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจกับผลงานแรกของตัวเอง
บีลีฟเดินมาหยุดที่โต๊ะพนันขนาดใหญ่เธอยืนดูคนอื่นเล่นสักครู่ ก่อนจะเดินเข้าไปนั่งแทนที่สาวคนหนึ่งที่พึ่งเดินออกไปและให้ธนินตามมานั่งข้างๆด้วย“ฉันอยากเล่นไพ่อันนี้ แต่ฉันไม่มีเงินเลย ขอลงบิลพายุนะ”
“ได้ครับ แต่อันนี้มันเล่นยาก ไม่เหมาะสำหรับมือใหม่ เล่นอันที่เล่นง่ายๆดีไหมครับ”ธนินดึงตัวบีลีฟให้ออกจากวงนี้แต่บีลีฟสะบัดมือออกไปและไม่ได้ฟังที่ธนินเอ่ยห้ามปราม หันมามองธนินด้วยสายตาดุดันแกมออกคำสั่ง ธนินจึงต้องปล่อยให้บีลีฟเล่นตามต้องการและนั่งเป็นเพื่อนเธอคอยแนะนำข้างๆ“ครับ”
สองชั่วโมงผ่านไปกับการเล่นการพนันของบีลีฟ ธนินหัวเสียกับการที่บีลีฟเล่นไม่เป็น เหมือนกับว่าเอาเงินมาแจกคนอื่นเสียเปล่าๆ ธนินเอ่ยห้ามปรามมาแล้วหลายครั้ง แนะนำอะไรบีลีฟไปก็ไม่ยอมฟัง
“คุณบีลีฟพอก่อนไหมครับมันเสียเกือบสิบล้านแล้วนะครับ”
“มันต้องทำไงให้ได้เงินคืนอ่ะ ขออีกตานะเผื่อฟลุ๊ค”น้ำเสียงยังคงสดใส บีลีฟไม่ได้รู้สึกอะไรกับการเสียเงินไปเยอะขนาดนั้น
“พอนะครับ เดี๋ยวนายว่าเอา”
“อย่างว่าแหละ การพนันไม่ได้ทำให้ใครรวย เอาน่าแค่นี้ขนหน้าแข้งพายุไม่ร่วงหรอก ถือว่าเป็นการคืนกำไรให้ลูกค้านะ แป๊บนึง”
“ไม่ได้ครับ ลุก!”น้ำเสียงเข้มออกคำสั่งพรางดึงแขนบีลีฟให้ลุกออกมา กลัวว่าพายุจะว่าบีลีฟเอาได้ที่บีลีฟเอาเงินส่วนกลางของคาสิโนมาละลายแบบนี้
“เออ พอก็ได้ งั้นพาฉันไปดูห้องเชือดที่พายุเคยพาไปหน่อยสิ”
“จะไปทำไมครับ เดี๋ยวก็เป็นลมอีกนะครับ”ธนินเริ่มหนักใจกับความดื้อรั้นของบีลีฟที่เขาพูดอะไรไปแต่ละอย่างเธอก็ไม่ยอมฟัง
“ฉันไปเองก็ได้ ไม่ง้อหรอก”บีลีฟรีบลุกขึ้น สะบัดแขนที่ถูกเกาะกุมอยู่ออกอย่างแรงเพราะเธอเริ่มรำคาญ เดินออกไปจากโต๊ะอย่างไม่สนใจใยดีธนิน ธนินยกมือขึ้นมากุมขมับที่ไม่สามารถห้ามบีลีฟได้จึงต้องรีบเดินตามบีลีฟไป
- Writer
