ชานนท์มาส่งบีลีฟที่หน้าห้องพายุตามคำสั่งแล้วจึงกลับไปยังห้องของตน ปล่อยให้บีลีฟพยายามประคับประคองตัวเองเปิดประตูเข้าไปในห้อง เข้ามาก็เห็นว่าพายุนั่งอยู่ที่โซฟา ท่อนบนเปลือยเปล่า ถือไอแพดอยู่ในมือ เป็นภาพคุ้นตาเป็นธรรมดาของพายุที่ทำงานไม่รู้จักเวล่ำเวลา
“~โอ๊ยยยยย…ยังจะตามมาทำงานอีกเหรอ ไอ้พายุไอ้บ้า ไอ้พายุไอ้ควาย~”น้ำเสียงเอื่อยเฉื่อยลากยาวบ่งบอกว่าเจ้าของคำพูดเมาได้ที่ ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ทำให้ใบหน้าหวานแดงก่ำ
“ฉันเป็นเพื่อนเล่นเธอเหรอถึงกล้ามาด่าฉันแบบนี้…แล้วชานนท์ไม่บอกเธอเหรอว่าฉันไม่ชอบรอนาน”คิ้วหนาขมวดชนกันด้วยความหงุดหงิด หลังจากที่ให้ชานนท์ไปตามให้บีลีฟกลับมา นับจากตอนนั้นเขาก็รอเธอมาเกือบชั่วโมง
“~คนกำลังติดลมร้องเพลงอยู่ มาขัดทำไมเนี่ย ไอ้บ้า กำลังสานฝันวัยเด็กอยู่เลย อยากเป็นนักร้องแต่พ่อไม่ชอบอาชีพเต้นกินรำกิน~”บีลีฟบ่นพึมพำและประคองตัวเองไปนั่งบนโซฟาตัวเดียวกันกับเขา ฟุบใบ
