พายุเดินออกมาจากห้องนอนของบีลีฟ มือหนานวดไปที่หัวไหล่ตัวเองเบาๆ เพราะถูกฟาดมาด้วยโคมไฟตั้งโต๊ะ สายตาหลายคู่จับจ้องมาที่พายุ สงสัยกับเหตุการณ์เมื่อสักครู่ เสียงเอะอะโวยวายดังลั่นจนคนข้างนอกห้องได้ยิน พายุไม่ได้ตอบคำถามใครเดินหนีเข้าห้องทำงานไป
เอนแผ่นหลังพิงกับพนักเก้าอี้ สองขาพาดบนโต๊ะทำงาน เอาสำลีมาซับเลือดที่ปาก คิ้วขมวดชนกันเมื่ออย่างคิดไม่ตกเมื่อไม่รู้จะง้อบีลีฟยังไง
“ปฏิบัติการรวบหัวรวบหางไม่สำเร็จเหรอครับ”เสียงของชานนท์ทำให้พายุหลุดออกจากภวังค์ความคิด มองไปที่ชานนท์ที่เดินเข้ามาและรับเอกสารที่ชานนท์ถือมาเซ็นให้ โดยยังนั่งอยู่ในท่าเดิม
“สงสัยคงต้องเปลี่ยนวิธีใหม่มั้ง”พายุเซ็นเอกสารเสร็จก็โยนมันไปที่โต๊ะ เอามือปิดรอยบนใบหน้าไว้ไม่ให้อีกคนเห็น
ชานนท์แอบขำเบาๆเมื่อเห็นสำลีที่เปื้อนเลือดในถังขยะ เอื้อมมือไปจับมืออีกคนที่ปิดหน้าตัวเองไว้ออกเพื่อจะดูแผลเขา“เป็นอะไรมากไหมล่ะ”
“ไม่ต้อ
