ตลาดใกล้ๆกับบริษัทของพายุมีร้านอาหารมากมายให้เลือกสรร บีลีฟเดินมาที่ร้านข้าวกลุ่มนักศึกษาฝึกงานมาทานกันบ่อยๆ เดินมาหย่อนตัวยังเก้าอี้พลาสติกที่โต๊ะที่แสตมป์และปลายฝนนั่งทานข้าวกันอยู่ เธอวางกระเป๋าสะพายข้างลงบนโต๊ะด้วยความกระฟัดกระเฟียด
“ใครทำอะไรแกแต่เช้า ทะเลาะกับบอสมาหรือไง”ใบหน้าหงิกงอคล้ายโดนใครขัดใจมาทำให้แสตมป์หันมามอง ยื่นแก้วน้ำปั่นที่ตัวเองซื้อให้บีลีฟดื่มให้ใจเย็นขึ้นแต่บีลีฟกลับเมินเฉย
“เปล่า ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมคุณพิชาหัวหน้าแกอ่ะเขาเป็นอะไรทำไมต้องมามองฉันนักหนา มองแบบหาเรื่องอ่ะ โรคจิตหรือไง เมื้อกี้จะเดินเข้าไปถามให้จบๆก็เดินหนี”บีลีฟใช้โอกาสนี้ระบายให้แสตมป์ฟังเผื่อว่าแสตมป์จะพอรู้อะไรเกี่ยวกับหัวหน้าตัวเองบ้าง
แสตมป์ทำหน้าครุ่นคิด ก่อนจะหันมาสบตากับปลายฝน แต่ปลายฝนก็ส่ายใบหน้าไปมาในเชิงที่ว่าไม่อยากให้แสตมป์เล่า แต่แสตมป์ก็เลือกที่จะเล่า รอบีลีฟเขียนเมนูอาหารส่งให้พนั
