EP.17 วิจัยเสียวNC++

1537 Words

ปึก! “อื้อออ”สองขาถูกจับอ้าออกอีกครั้ง ก่อนที่แก่นกายขนาดใหญ่จะตอกตรึงเข้าไปในร่องสวาทฉ่ำแฉะจนสุดความยาวของมัน บีลีฟนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด ส่ายศีรษะไปมาอย่างทุรนทุราย “แน่นจัง อ๊าาาา อย่าเกร็งดิ” ปึก! ปึก! ปึก! ปึก! “ไม่ไหววว”มือหนาจับใต้ราวนมไว้มั่น ค่อยๆขยับแก่นกายเข้าออกด้วยจังหวะเนิบนาบ บีลีฟจิกมือหนาที่จับเธอไว้จนเลือดออกพลางส่งสายตาอ้อนวอนให้เขาหยุดการกระทำนั้น มืออีกข้างผลักหน้าท้องแกร่งออกไป “จะ….จุก…ฮือออ” “จุกแล้วเหรอ”คนถามคำถามยิ้มอย่างพอใจกับการกระทำของตัวเอง “ถ้าฉันเอาเธอเสร็จเดี๋ยวส่งไฟล์วิจัยที่แก้แล้วให้”พายุเอื้อมมือไปหยิบไอแพดตัวเองขึ้นมาเปิดไฟล์วิจัยอีกไฟล์ เปิดให้บีลีฟดูคร่าวๆ ในขณะที่ช่วงล่างก็ทำหน้าที่ของมันไปอย่างเนิบนาบ บีลีฟตาเบิกโพลงด้วยความตกใจที่เห็นงานวิจัยตัวเองอีกไฟล์ถูกแก้ให้แล้ว แม้จะดูไม่รู้เรื่องแต่มันก็บ่งบอกว่าเธอโดนเขากลั่นแกล้งอีกตามเคย “เลิกแกล้งกันได้หรือยัง” “ซี๊ดด ฉันแก้ให้เธอเกือบทั้งหน้า เปลี่ยนชื่อเรื่องให้ด้วย เดี๋ยวฉันส่งไฟล์วิจัยป.โท ป.เอก ฉันไปให้อ่านคร่าวๆ เอาแบบใกล้เคียงกับวิจัยฉันนะ ศัพท์ที่ใช้ควรเป็นศัพท์ที่ยากกว่านี้หน่อย เรียนอินเตอร์มา พูดได้หลายภาษาก็น่าจะไม่มีปัญหากับเรื่องนี้นะ”พายุโยนไอแพดลงที่เบาะเก้าอี้ มองใบหน้าหญิงสาวใต้ร่าง พร้อมกับอธิบายงานวิจัยของเธอไปด้วยน้ำเสียงกระเส่า เพิ่มจังหวะกระแทกกระทั้นให้แรงขึ้นกว่าเดิม ดวงตาเบิกกว้างขึ้นข้างบน พยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงไปหมดแล้วกลับมาทำความเข้าใจกับสิ่งที่พายุพูด ไม่รู้ผีห่าตนใดดลใจให้พายุต้องเอางานสำคัญของเธอมาพูดตอนนี้ด้วย“มะ…มันยากไปเปล่า อ๊าาาา”พยายามเค้นน้ำเสียงตะกุกตะกักถามเขาออกไป ปึก! ปึก! ปึก! ปึก! “อ๊าาาาา….”ร่างเล็กบิดเร่าด้วยความทรมาน เลือดในกายสูบฉีดรวดเร็วจนใบหน้าแดงก่ำขึ้นมาอีกครั้งเมื่อได้รับสัมผัสหยาบโลนจากฝ่ายตรงข้าม บีลีฟปล่อยให้น้ำตาไหลออกมา ส่ายใบหน้าไปมา มือกอบกุมหน้าท้องแบนราบตัวเองไว้ “แล้วฉันก็อยากได้วิดีโอพรีเซนเทชั่นการทำงานแนบเล่มวิจัยส่งให้อาจารย์เธอดูด้วยนะ”พายุออกคำสั่งต่อด้วยน้ำเสียงกระท่อนกระแท่น เขาเองก็เสียวซ่านไม่แพ้กันสองมือขย้ำหน้าอกใหญ่เกินขนาดด้วยความมันเขี้ยวราวกับว่าจะบีบมันให้แหลกคามือ คำสั่งของพายุมันยากเกินไปและดูเหมือนเป็นการกลั่นแกล้งกัน เธอพยายามกอบโกยอากาศเข้าปอดและรวบรวมคำพูดเพื่อบอกเขาไปอีกครั้ง“ที่..คุณ…พูดมาทั้งหมด…มันยากสำหรับฉัน…ฉันไม่ได้เก่ง..เหมือนคุณนะ…อ๊าาา”แรงกระทำของพายุมันทำให้ลมหายใจติดขัด การพูดออกไปแต่ละประโยคนั้นยากและยิ่งต้องมีสติในการต่อรองกับเขามันก็ยิ่งยากเข้าไปใหญ่ “ที่หนึ่งของรุ่นอย่างเธอไม่น่ามีอะไรยาก โชคดีขนาดไหนที่ได้ทำงานกับฉัน มันธรรมดาไม่ได้เพราะเธอฝึกกับฉัน ฉันอยากให้เธอเก่งขึ้น ถ้าฝึกกับฉันแล้วได้กลับไปเท่าเดิมเนี่ยเสียเวลา รับรองว่างานของเธออาจารย์จะเล่าให้รุ่นน้องฟังทุกรุ่นเลย” มันก็จริงอย่างพายุว่า ถ้าเขาอยากให้เธอเก่งขึ้นมันก็เป็นผลดีต่อตัวเธอเอง แต่ถ้าเขาทำเพื่อกลั่นแกล้งเธอ เธอเองก็คงไม่อยากทำมัน แต่ก็ไม่รู้ความต้องการของเขาจริงๆ เขาไม่ควรสั่งงานในเวลานี้ “อืมส์”ริมฝีปากดูดดึงยอดปทุมถันอีกครั้งอย่างหื่นกระหาย ก่อนจะผละออกมาถูไถตรงรอยกัดจางๆที่กระทำไว้ไปมา ผิวกายแสบสะท้าน พยายามเอามือที่สั่นเทามาปัดป้องให้เขาออกไป “อ๊าาา มะ….มันแสบ… ยะ…หยุดเดี๋ยวนี้นะ อ๊าาาา” ปึก! ปึก! ปึก! ปึก! มือหนายกสะโพกมนขึ้นเล็กน้อย เอาขาเธอมาพาดไว้บนบ่า เขาเขย่งปลายเท้าขึ้น อัดกระแทกสะโพกสอบเข้าไปจนสุดแรงมันเข้าลึกจนชนกับมดลูก น้ำตาไหลทะลักออกมาเมื่อรู้สึกหน่วงร้าวรานไปทั้งร่าง ดิ้นพล่านไปมาด้วยเจ็บปวด “จะ..จุก…ฮือ…พะ…พอได้แล้ว” “เมื่อไรมันจะแหกอ่ะ อยากเห็นเธอเดินขาถ่างจัง”แก่นกายขนาดใหญ่ที่กำลังขยับเข้าออกในร่องสวาทเคลือบเลือดสีสดผสมน้ำหล่อลื่นมันวาว เลือดสีสดที่ออกตามแรงกระทำหยาบโลนมีไม่มากนักแต่ก็ได้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วห้อง พายุประทับใจกับภาพตรงหน้าที่ร่างเล็กเต็มไปด้วยร่องรอยการกระทำป่าเถื่อนของตัวเองตั้งแต่กกหูมาถึงกลางหว่างขา มันยิ่งเร้าอารมณ์มากยิ่งขึ้น มือหนาจับตัวหญิงสาวพลิกให้คว่ำหน้าโดยที่จุดเชื่อมต่อยังเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน ช่วงบนพาดกับโต๊ะทำงาน ยอดปทุมถันแดงช้ำสัมผัสกับโต๊ะกระจกเย็นเฉียบ ไอความเย็นจากเครื่องปรับอากาศปะทะแผ่นหลังเปียกชุ่มเหงื่อทำให้ขนลุกซู่ ปึก! ปึก! ปึก! ปึก! พายุยังคงอัดกระแทกอย่างหนักหน่วงโดยไม่สนว่าเรียวขาของเธอจะสั่นระริกและร่องสวาทของเธอจะบอบช้ำเพียงใด “อื้ออออ...สะ…เสียว…พออ”เมื่อปรับเปลี่ยนท่าจากเดิมความเจ็บปวดเมื่อสักครู่ก็แปรเปลี่ยนเป็นความเสียวซ่านขึ้นมาอย่างง่ายดาย มือหนากดศีรษะให้แนบกับโต๊ะ จนบีลีฟต้องพลิกใบหน้าออกให้หายใจได้สะดวก ริมฝีปากหยักลากไล้ทำรอยทั่วแผ่นหลังเปลือยเปล่าขาวเนียน โดยที่ไม่ได้ผ่อนแรงช่วงล่างลงและไม่สนใจเสียงโอดครวญเมื่อสักครู่ บีลีฟจับขอบโต๊ะไว้แน่นเพราะขาเรียวสั่นสะท้านจนแทบยืนไม่ไหว “อ๊าา…อย่ากระแทกแรง..ฮืออ” โต๊ะทำงานพื้นที่ไม่เพียงพอสำหรับพายุและอาจไม่แข็งแรงพอหากจะโยกคลอนต่อไป มือหนาจับไหล่เธอดึงตัวขึ้นมา แนบอกแกร่งไปกับแผ่นหลังเปลือยเปล่า สอดแขนไปเกี่ยวรั้งข้อพับขา อุ้มไปที่โซฟา โดยยังกระแทกกระทั้นไปตลอดทาง “อ๊าาาาาาาา..จุก ไอ้บ้า”แรงเสียดลึกยิ่งทวีความจุกหน่วงให้บีลีฟ เธอจิกเล็บลงที่แขนเขาอย่างแรงด้วยความไม่พอใจ วางบีลีฟนอนราบบนโซฟาและทาบทับเธอไว้ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นท่าตะแคงข้างในนาทีต่อมา หยาดเหงื่อบนลำตัวทั้งคู่กระเซ็นเปรอะเปื้อนโซฟา รั้งศีรษะเธอหันมาสบตากัน ผ่อนจังหวะรักลงอีกครั้ง “อ๊าาา ลืมบอก ก่อนส่งงานเช็คดีๆนะว่ามีคำผิดไหม ถ้าเจอคำผิด ต้องโดนเอาตามจำนวนคำที่ผิดนะ”น้ำเสียงกระเส่าที่แฝงไปด้วยความจริงจังเอ่ยออกไป คนเพอร์เฟคอย่างพายุแค่ต้องการให้งานออกมาเรียบร้อยและให้บีลีฟรอบคอบขึ้นมากกว่าเดิม “เข้าใจไหม”มือข้างหนึ่งจับสองแขนบีลีฟไพล่มาด้านหลังของตัวเธอเอง อีกข้างบดคลึงหน้าอกแดงช้ำ ถาโถมแรงเข้าใส่อย่างหนักหน่วงเพื่อเค้นคำตอบจากเธอจนร่องสวาทที่ถูกใช้งานมาอย่างยาวนานแดงก่ำ “อ๊าาาา….ขะ…เข้าใจ…แล้ว” น้ำเสียงแหบพร่าลงเล็กน้อย บีลีฟหายใจไม่ทันจนต้องอ้าปากค้างไว้ มือที่ถูกรวบไว้ด้านหลังดันและจิกเล็บไปที่หน้าท้องแกร่งอย่างแรงจนเกิดแผลเล็กๆ เพื่อให้เขาหยุดการกระทำนั้น แต่ยิ่งเธอผลักและจิกให้ออกไปพายุก็ยิ่งกระแทกกระทั้นมันแรงขึ้น ริมฝีปากคลี่ยิ้มออกกว้างเมื่อเห็นใบหน้าหวานบิดเบี้ยวด้วยความทรมาน “อย่าตอดแรงนักสิ อ๊าาาาาาาา เสียวลำมาก จะเสร็จแล้วใช่ไหม”ข้างในตัวบีลีฟกระตุกตอดรัดถี่ๆสร้างความเสียวซ่านให้พายุอย่างมาก จับสะโพกมนไว้มั่น ถาโถมแรงทั้งหมดที่มีอัดกระแทกในห้วงสุดท้ายเมื่อรับรู้ว่าอีกคนเห็นปลายสวรรค์รำไร “อร้ายยยย/อร๊าาาา”สองหนุ่มสาวประสานเสียงครางกันสุดเสียง ดังลั่นห้องทำงานส่วนตัว เมื่อห้วงความอัดอั้นสุดท้ายถูกปล่อยออกมาเต็มร่องสวาท เขาแช่มันไว้อยู่อย่างนั้น ปล่อยมือออกจากเธอให้เธอเป็นอิสระ บีลีฟทิ้งร่างเปลือยเปล่านอนหงายทาบทับบนตัวพายุ ยังไม่มีแรงจะลุกไปไหนได้ในตอนนี้ พ่นลมหายใจแรงด้วยความเหนื่อยล้าและรีบกอบโกยอากาศเข้าไปทันที “ทดเวลาไปหนึ่งชั่วโมงนะ เธอเลิกงานห้าโมงครึ่ง”พายุกระซิบเบาๆข้างหู ลมหายใจร้อนระอุอย่างคนเหนื่อยหอบรดรินมาที่ต้นคอ ทันทีที่ได้ยินประโยคนั้นความหงุดหงิดก็ทวีคูณมากขึ้น เหมือนว่าคำพูดของพายุจะเอาเปรียบทุกสถานการณ์ มองดูสภาพตัวเองตอนนี้ไม่คิดว่าจะทำงานไหวและไม่รู้ว่าจะมีเรี่ยวแรงอยู่ถึงเย็นไหม

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more