วันต่อมา
บีลีฟหงุดหงิดเล็กน้อยที่เธอถูกปลุกมาแต่เช้าแล้วยังต้องรีบไปเก็บของในเวลาที่มีจำกัดเพื่อจะรีบเดินทางกลับและไปวัดทำบุญเนื่องในวันคล้ายวันเกิดของพายุ
ในขณะที่บีลีฟนอนหลับอยู่บนรถตู้คันหรูที่กำลังมุ่งหน้าไปตามทางที่จะไปวัด เธอลืมตาขึ้นมามองคนข้างๆเมื่อถูกมือหนาสะกิดให้เธอตื่น เธอสะบัดมือนั้นออกไปด้วยความหงุดหงิด“ง่วง จะนอน!”
“เด็กสมัยนี้มันตื่นสาย เมื่อคืนก็นอนดึก ให้เข้าวัดก็บ่นนู่นบ่นนี่ ตื่นเร็วนิดหน่อยก็บ่น”ตั้งแต่ที่เขาปลุกบีลีฟให้ตื่นบีลีฟก็บ่นไม่หยุดตามประสาเด็กที่โดนตามใจจนเคยชิน พึ่งเงียบไปได้ก็ตอนขึ้นรถมาแล้วหลับไป
“แล้วทำไมผู้ใหญ่สมัยนี้มันขี้กวนใจจัง จะปลุกทำไมยังไม่ถึงเลย”
“มานั่งบนตักฉันนี่ ขอกอดหน่อย หนาว”
“หนาวก็ลดแอร์สิไม่ใช่จะมากอด ที่นั่งก็เยอะแยะ นั่งบนตักนอนไม่ถนัด”
“เถอะน่า ถ้าไม่นั่งฉันจะเอาเธอตลอดทางที่ไปวัดนี่แหละ ลูกน้องคนอื่นบนรถจะได้มีหนังดูจะได้ไม่
