EP.15 เป็นข่าว
1737 Words
วันต่อมา
คอนโดบีลีฟ
‘ข่าวที่มาแรงที่สุดในวันนี้คงจะหนีไม่พ้นข่าว ดร.พายุทายาทนักธุรกิจแสนล้าน ที่พึ่งขึ้นแท่นประธานบริษัทคนใหม่ที่พึ่งมีงานแถลงข่าวเปิดตัวไปเมื่อวาน เรียกได้ว่างานแถลงข่าวเปิดตัวประธานคนใหม่ครั้งนี้เปิดตัวหนึ่งได้ถึงสองกันเลยทีเดียวเพราะคุณพายุก็พาสาวคนสนิทของเขาที่อายุน้อยกว่าหนึ่งรอบมาเปิดตัวด้วย ได้ยินข่าวแว่วๆมาว่าแอบงอนกันนิดหน่อย งานนี้ก็ขอให้คุณพายุเนี่ยง้อสาวคนสนิทให้ได้เร็วๆนะคะ’
เสียงผู้ประกาศข่าวในโทรทัศน์อ่านสกู๊ปข่าวบันเทิงพร้อมกับเปิดภาพงานแถลงข่าวและวิดีโอแนะนำประวัติของบีลีฟ แสตมป์ทำหน้าเอือมระอาก่อนจะหยิบรีโมทมากดปิดโทรทัศน์แล้วหันมาทำหน้างุนงงใส่บีลีฟที่นั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ข้างๆกัน
“แกทำไมข่าวออกอย่างงี้ล่ะ ไม่เหมือนที่แกเล่าให้ฟังเลยอ่ะ”
คิ้วสวยขมวดชนกันเมื่อรู้ว่าพายุทำตามที่เขาเคยพูดไว้ อีกทั้งยังหงุดหงิดที่ไม่มีใครเล่นข่าวให้พายุเสียหายตามที่เธอต้องการเลย“ไม่รู้ แต่ตอนนี้แชทฉันจะระเบิดแล้วเนี่ย”บีลีฟยื่นโทรศัพท์มาให้แสตมป์ดูข้อความ
เจแปน:ข่าวนี้หมายความว่าไงอ่ะพี่ลีฟ พี่ลีฟมีแฟนหรอ แล้วผมล่ะ
ภูวินทร์:ลีฟตอบกลับพี่ด้วยพี่อยากได้คำตอบเรื่องนี้
แม็ค:ข่าวจริงหรอลีฟ
ดินแดน:นี่ลีฟมีแฟนตั้งแต่เมื่อไรทำไมพี่ไม่เห็นรู้เรื่อง แล้วพี่ล่ะ
มือเรียวกุมขมับตัวเองด้วยความหงุดหงิดเมื่อคนคุยหลายคนของเธอส่งข้อความมาถาม แต่เธอไม่ได้ตอบใครกลับสักคน “ฉันทำไงดีวะแก”
แสตมป์คลี่ยิ้มออกมา สองมือจับไปที่บ่าบีลีฟเพื่อปลอบประโลมเพื่อนสาว“สะเทือนทั้งสต๊อกเลยนะเนี่ย นักสับรางในตำนานเกมแล้วว่ะ ถ้าเป็นเมื่อก่อนเนี่ยแกก็คงลงสตอรี่ชี้แจงเรื่องผู้ชายคนหนึ่งแล้วปิดผู้ชายอีกหลายคนไม่ให้รู้ได้ แต่คุณพายุเขาแพลตฟอร์มใหญ่กว่าเรา แกปิดใครไม่ได้เลยว่ะ ไม่รู้ทำไงเหมือนกัน”
“คือฉันไม่ใช่แฟนเขาไงนั่นคือประเด็น ไม่อยากจะเป็นไม่อยากเกลือกกลั่ว ถ้าฉันเป็นแฟนเขาจริงจะไม่ว่าอะไรเลยแต่นี่มันไม่ใช่และบิดเบือนความจริงไปมากด้วย”
‘ทุกคนกำลังเข้าใจผิด บีลีฟยังโสด’บีลีฟเปิดอีกแอปพลิเคชั่นหนึ่งขึ้นมาแล้วอัพสเตตัสไปอย่างนั้นเพราะไม่อยากให้ใครเข้าใจผิด
“ไปทำงานกันได้แล้ว จะสายแล้ว”บีลีฟโพสเรียบร้อยจึงเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าสะพายไป แล้วหยิบกุญแจรถมา พร้อมกับเดินจูงมือแสตมป์ออกจากห้องไป
บีลีฟลงมาจากคอนโดรีบเดินไปที่ลานจอดรถพร้อมกับแสตมป์ เธอตกใจเล็กน้อยที่ภูวินทร์ยืนอยู่ข้างรถของเธอ
“ลีฟ”
“พี่ภูมาไงคะเนี่ย วันนี้ไม่มีบินเหรอ”
“พี่มาหาเรานั่นแหละ ข่าวที่ออกไปคืออะไร”ภูวินทร์พูดพร้อมกับจับสองมือบีลีฟไว้หลวมๆ
บีลีฟส่งยิ้มแหยๆให้ภูวินทร์ ค่อยๆเอามือออกจากมือของอีกฝ่าย“ข่าวไม่จริงค่ะ มีเรื่องเข้าใจผิดกันนิดหน่อย”
“ถ้าเข้าใจผิดงั้นลีฟเป็นแฟนกับพี่ดิ พี่ขอลีฟเป็นแฟนมาหลายรอบละนะ ลีฟก็ปฏิเสธทุกรอบ แต่คบกับมันหมายความว่าไง”ภูวินทร์ถามออกมาด้วยความไม่พอใจและคว้ามือเรียวมาจับไว้อีกครั้ง
“หมายความว่าลีฟคิดกับพี่แค่พี่น้อง ส่วนเรื่องข่าวก็ตามที่บอก มันไม่จริง”
“ซวยแล้วลีฟวันนี้มันวันมหาวิปโยคหรือไง คนคุยแกมารวมตัวกันโดยมิได้นัดหมาย ไอ้แปนมา รถไฟชนกันสองขบวนเลยแหละ จะเป็นไง เรียกรถพยาบาลเลยไหม”แสตมป์เข้ามากระซิบข้างหูบีลีฟเมื่อเห็นรถเจแปนกำลังเคลื่อนมาจอดใกล้ๆกัน
เจแปนรีบลงจากรถมาทันทีที่เห็นบีลีฟยืนอยู่“พี่ลีฟข่าวมันหมายความว่าไงอ่ะพี่ พี่จะทำอย่างนี้กับผมไม่ได้นะ ผมอุตส่าห์จีบพี่มาปีกว่าจะมาแพ้คนที่พึ่งเจอไม่กี่สัปดาห์ได้ไง”สายตาเจแปนมองไปที่บีลีฟก่อนจะเลื่อนสายตาไปมองที่มือของเธอก็เห็นว่ากำลังจับมือกับใครอีกคนอยู่
“แล้วไอ้นี่เป็นใครอีกล่ะ”เจแปนเดินเข้ามาผลักไหล่ภูวินทร์ มองอีกฝ่ายด้วยสายตาไม่เป็นมิตร
“แล้วมึงล่ะเป็นใคร กูเป็นคนคุยของน้องลีฟ”ภูวินทร์ผลักไหล่เจแปนกลับอย่างแรง
“กูก็เป็นคนคุยของพี่ลีฟเหมือนกัน แต่กูกำลังจะเปลี่ยนสถานะมาเป็นแฟนพี่ลีฟ”
“กูก็กำลังจะเปลี่ยนสถานะเป็นแฟนลีฟเหมือนกัน”
ภูวินทร์กระชากคอเสื้อเจแปนอย่างแรงแล้วง้างหมัดไว้ เจแปนจึงกระชากคอเสื้อกลับและง้างหมัดขู่ฝ่ายตรงข้าม
“โอ๊ยยยย พอ! ทุกคนกลับไปก่อนนะ จะรีบไปทำงานมันจะสายแล้วเนี่ย”เมื่อเห็นท่าไม่ดีบีลีฟจึงเอ่ยห้ามปรามด้วยความเอือมระอา เธอตวาดออกไปดังลั่นโรงจอดรถ
“ให้ไปส่งไหม”ชายหนุ่มทั้งสองปล่อยมือจากกันและกัน พวกเขาพูดออกมาพร้อมกัน
“ไม่ต้อง”บีลีฟบอกอย่างหงุดหงิด เปิดประตูขึ้นรถตัวเองไปและแสตมป์ก็ขึ้นตามมา เธอออกรถทันทีโดยไม่สนใจว่าชายหนุ่มทั้งสองจะเอายังไงต่อ
บริษัทพายุ
บีลีฟมาในชุดนักศึกษารัดรูป ผมสีน้ำเงินเทาหม่นดัดลอนและแต่งหน้าจัดเหมือนเดิม เธอเดินผ่านล็อบบี้ไปกดลิฟต์แล้วเดินเข้าลิฟต์ไปเพื่อที่จะรีบขึ้นไปทำงาน โดยมีสายตาหลายคู่ที่จ้องมองเธอและมีเสียงซุบซิบนินทาตลอดทาง มันก็ทำให้เธออารมณ์เสียเล็กน้อย แต่เธอก็พยายามไม่สนใจ
เมื่อลิฟต์เลื่อนมาถึงชั้นสามสิบออกจากลิฟต์มา บีลีฟก็รีบเปิดประตูเข้าห้องทำงานไป เห็นพายุนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน พายุแสยะยิ้มให้บีลีฟทันทีที่บีลีฟเข้ามา บีลีฟจึงทำเป็นไม่เห็นและเดินเข้าไปนั่งที่โต๊ะทำงานตัวเอง สิ่งแรกที่เธอทำคือเปิดไอแพดขึ้นมาดูอีเมลตอบกลับจากพายุ
ปึง!
บีลีฟทุบโต๊ะทำงานอย่างแรงด้วยความโกรธเคือง เมื่อเปิดไฟล์เอกสารขึ้นมาก็พบว่าเอกสารบทนำวิจัยที่เธอส่งพายุไปมีแค่เครื่องหมายกากบาทและเขียนกำกับไว้ด้วยว่า ‘ไม่เอา’ เธอรีบเดินไปหาพายุที่โต๊ะทำงานทันที
“คุณ ไหนบอกเวลางานจะไม่แกล้งกันไง นี่อะไรจะเอาทุกอย่างเลยหรอ คุณจะแกล้งฉันให้ได้เลยใช่ไหม เป็นบ้าอีกแล้วเหรอ”บีลีฟยื่นไอแพดให้พายุดูไฟล์เอกสารในนั้นพร้อมกับตะคอกถามออกไปอย่างเหลืออด
“ก็มันไม่ถูกใจไง”พายุเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ เอาขาขึ้นไขว่ห่างแล้วไหวไหล่อย่างไม่สะทกสะท้าน
“ก็บอกมาดิว่าตรงไหนจะได้แก้ถูก กามาทั้งหน้าอย่างนี้ใครจะไปแก้ถูกล่ะ ไม่กวนประสาทกันสักวันมันจะตายหรอ อุตส่าห์ตั้งใจทำงานมาแต่ต้องมาเจอพวกกวนประสาท เซ็ง! หัดทำตัวให้ดีสักเรื่องได้ไหม”
พายุแสยะยิ้มออกมาและแย่งไอแพดในมือบีลีฟมาถือไว้“ถ้าเธอฉลาดเธอก็จะรู้เองว่าวิธีที่ฉันจะแก้งานให้เธอ เธอต้องเอาอะไรมาแลก ฉันไม่ยอมให้เธอได้ประโยชน์ฝ่ายเดียวหรอกนะ”
ปึง!
บีลีฟตบโต๊ะอีกครั้ง ก่อนที่นิ้วชี้เรียวยาวจะชี้ไปตรงหน้าพายุ“คนที่ได้ประโยชน์ฝ่ายเดียวคือคุณ อย่ามาทำตัวเป็นไอ้แก่ตัณหากลับหน่อยเลย คุณนี่จะบังคับกันมากไปแล้วนะ จะให้ฉันเอาตัวมาแลกกับคุณให้ได้เลยเหรอ แล้วไอ้ข่าวบ้าๆนั่นอีก รู้ไหมว่าฉันเสียหาย คนก็พูดถึงฉันไม่ดี ทำแบบนี้มีความสุขมากนักหรอ”บีลีฟไม่พอใจพายุหลายอย่างเลยเอาหลายเรื่องมารวมกันและต่อว่าเขาไปทีเดียว
“ไม่มีใครทำอะไรเธอได้เดี๋ยวคนก็เลิกพูดกัน อย่าไปแคร์ขี้ปากชาวบ้านเลย อีกเรื่องนะฉันบังคับอะไรเธอตรงไหนก็เธอพูดเองนะว่าเธอเป็นผู้หญิงของฉัน ดังนั้นถ้าฉันจะมีอะไรกับผู้หญิงของฉันมันผิดตรงไหน เป็นผู้หญิงของฉันอ่ะสบายจะตาย แค่เธอยอมฉัน เธอก็ได้ทุกอย่างที่ต้องการแล้ว แค่อ้าขาให้ฉันเอาของฉันกระแทกเข้าไป แค่นี้ก็ไม่ต้องทำงานแต่ก็ผ่านฝึกงานตามที่เธอต้องการแล้ว”
ติ๊งงง~
เสียงการแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นมาพร้อมกับระบบสั่นในไอแพดของบีลีฟ ทำให้พายุก้มมามองและถือวิสาสะอ่านข้อความในนั้น
“ลีฟ ข่าวที่ออกไปมันไม่จริงใช่ไหม งั้นแบงค์ก็มีสิทธิ์นะ เย็นนี้มากินข้าวกับแบงค์นะ”พายุอ่านออกเสียงข้อความตรงหน้าจอขึ้นมาดังๆ“ปลดล็อกให้หน่อยสิอยากตอบกลับ”
บีลีฟแย่งไอแพดคืนมาจากมือพายุ พายุก็ยอมปล่อยคืนมาแต่ก็จับแขนบีลีฟไว้แน่น
“อย่ามายุ่งเรื่องของคนอื่น”บีลีฟวางไอแพดลง พยายามแกะนิ้วมือพายุที่จับออก
“เรื่องคนอื่นอะไร เธอเป็นผู้หญิงของฉัน สมองเบลอไปชั่วขณะเหรอว่าเธอเป็นของใคร ต้องทวนความทรงจำให้ใช่ไหม”
................................................................................
ต้องทวนจ้า มาจ้ามาเลย
- Writer
