“อะไรของแกไอ้บรู๊ค ลากมาทำไมเนี่ย แล้วแกไปต่อยเขาทำไม”บีลีฟสะบัดมือบรู๊คลินที่เกาะกุมข้อมือเธอไว้ ไม่รู้ว่าน้องชายตัวดีโมโหอะไรขนาดนั้นถึงได้จับเธอแน่นจึงสะบัดจนอีกฝ่ายยอมปล่อยมือออก ยกข้อมือตัวเองมาดูและถูไถตรงรอยแดงจางๆไปมา
“ลีฟ มึงปกป้องมัน”หน้านิ่วคิ้วขมวดไม่พอใจที่ทุกอย่างดูเป็นไปในทิศทางที่พายุเล่า อีกทั้งบีลีฟยังทำเหมือว่าบรู๊คลินเป็นฝ่ายผิดเต็มๆ
“ก็แกไปต่อยเขาคว่ำฉันจะฟ้องป๊าว่าแกทำร้ายร่างกายคนอื่น”
“โอ้โห้ ได้ กูจะได้ฟ้องป๊าด้วยว่ามึงหลงผู้ชายมัวเมาไม่ลืมหูลืมตา”
คำพูดบรู๊คลินทำให้บีลีฟหยุดชะงักไปชั่วครู่ จากที่กำลังจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจากกระเป๋ากางเกงก็เก็บมันไว้เหมือนเดิม “บ้า ไม่ใช่อย่างงั้น แกตอบมาดิว่าแกไปทำเขาทำไมเผื่อเหตุผลแกมันจะฟังขึ้น ฉันจะได้ไม่ต้องบอกป๊า”
“มันสู้กูไม่ได้เลยมั้ง มันตัวเล็กมากมั้ง มันไม่ใช่เด็กอนุบาลนะ แรงมันมหาศาลแต่ต่อยนิดเดียวก็ล้ม โอเวอร์แอคติ
