สัปดาห์ต่อมา
คฤหาสน์พายุ
กริ๊งงงงง กริ๊งงงงง
เสียงนาฬิกาปลุกในโทรศัพท์ดังขึ้นมา ปลุกให้ชายหนุ่มที่นอนหลับใหลอยู่บนเตียงรีบเอื้อมมือไปปิดมัน ไม่ให้มารบกวนการนอนของเขา ไอความเย็นจากเครื่องปรับอากาศที่ทำให้เขายังซุกกายอยู่ใต้ผ้าห่มผืนใหญ่และหญิงสาวที่นอนอยู่ข้างๆมันทำให้เขายังไม่อยากลุกไปไหน
“อื้อ~”เมื่อรู้สึกตัวร่างเล็กบิดขี้เกียจไปมา ปรือตาแดงก่ำขึ้นมารับแสงอย่างงัวเงีย ปรายตามองไปที่คนที่นอนข้างๆ เมื่อเห็นว่าเขายังไม่ลุกไปอาบน้ำจึงยื่นมือไปแตะที่หน้าผาก เกรงว่าเขาจะไม่สบายหรือเปล่าเพราะปกติแล้วพายุจะลุกไปอาบน้ำทันทีหลังจากนาฬิกาปลุก
“เช้าว่าง บ่ายประชุม ไม่รีบ”เธอยังไม่ทันได้ถามอะไรออกไป เขาก็ชิงบอกออกมาก่อน
“คุณเนี่ยนะจะปล่อยให้ตัวเองว่าง”คนอย่างพายุทุกเวลาคือการทำงานอยู่แล้ว
“ไม่ได้เหรอ”
“เออ วันนี้อาจารย์มานิเทศเก้าโมงครึ่งนะ อย่าลืมสิ ว่างที่ไหนกัน ลุก!เดี๋ยวสาย”บีลีฟหยิบโทรศ
