นับตั้งแต่วันนั้นที่เขาพาฉันมาพักผ่อนยังบ้านพักตากอากาศริมทะเล วันเวลาแห่งความสุขก็ได้ผ่านอย่างรวดเร็ว จวบจนล่วงเวลาผ่านเลยช่วงที่เสมือนกับเป็นห้วงเวลาแห่งการดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์
ฉันที่ปล่อยตัวปล่อยใจปล่อยความรู้สึกในตลอดหลายวันที่ผ่านมา ก็ได้แต่จมอยู่ในห้วงกับดักแสนหวานละมุนที่เขาส่งมาโอบอุ้มร่างกายให้ลอยละลิ่ว เหมือนกับว่าไอ้คำที่เฝ้าคอยตักเตือนตัวเองตลอดมาก่อนหน้านี้ช่างไม่มีความหมายอะไรเลย
โดยเฉพาะยามที่เขานั้นเฝ้าพะเน้าพะนอดูแลเอาใจใส่อย่างไม่มีขาดตกบกพร่อง แถมออกจะไปทางที่ดีมากเสียด้วยซ้ำ จนฉันเผลอแอบคิดเข้าข้างตัวเองไปว่า...เขานั้นคงกำลังมีใจให้กับฉันเช่นกัน และเขาก็คงไม่คิดจะตักตวงเอาแค่ความสุขไปจากตัวฉันอย่างเดียวเท่านั้น...
“ผมไม่อยากกลับเลย อยากอยู่ที่นี่กับคุณไปตลอดชีวิต” จุ๊บ ~~
น้ำเสียงทุ้มละมุนอ่อนหวานเอ่ยคำแสนเลี่ยนขึ้น ในขณะที่วงแขนกำยำได้โอบอุ้มกอดก่ายร่างบางอันเปลือย
