ช่วงบ่าย ~~
ฉันเปิดเปลือกตาขึ้นมาพร้อมกับความเมื่อยล้าที่แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย ร่างกายที่ขยับด้วยความยากลำบากเพราะเพียงขยับนิดเดียวกับปวดหนึบไปหมด โดยเฉพาะตรงจุดกึ่งกลางกายสาวที่รับรู้ได้ถึงความเจ็บช้ำที่แม้ว่าก่อนหน้านี้มันจะเต็มไปด้วยความหรรษาเสียมากกว่า
และเมื่อสายตาได้ปรับโฟกัสได้เต็มที่แล้ว ร่างกำยำสูงโปร่งแสนคุ้นเคยก็ได้นอนเท้าแขนตะแคงนอนมองหน้าฉันอยู่ก่อนแล้ว
“ชิ่งหลับหนีผมไปได้ไงเนี่ย ใจร้ายจัง” คำตำหนิอย่างไม่ได้คิดอะไรของคนตรงหน้าทำฉันได้แต่ยู่ปากใส่ด้วยความไม่พอใจ
“ชิ...คนอะไรอึดเป็นบ้าไม่รู้ไปเอาเรี่ยวเอาแรงมาจากไหน” ฉันบ่นอุบใส่เขาอีกทั้งยังอดรู้สึกหมั่นไส้คนตรงหน้าไม่ได้
“นั่นนะซิ หรือเพราะร่างกายนี้หรือเปล่านะถึงทำให้ผมมีแรงจนไม่อยาก...หยุด” รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา พร้อมกันกับที่เขาใช้นิ้วเรียวยาวยกขึ้นมาเกลี่ยไล้ไปตามผิวเนียนบริเวณต้นแขนไล่เลื่อนลงไป
