ฉันถอดสายตามองตามแผ่นหลังกำยำนั้นไปด้วยความคิดหลากหลายที่เต็มหัว ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากอยู่กับเขา แต่ว่าจะให้ฉันอยู่ในสถานะอะไร สถานะที่ไร้ตัวตนอย่างนั้นหรือ...ฉันไม่อยากอยู่หรอก อีกทั้งเมื่อถึงเวลาฉันเองก็คงต้องไปอย่างไม่อาจเลี่ยงได้...
สายตาเหม่อลอยได้ละออกจากร่างที่เดินหายเข้าไปในห้องน้ำนานแล้ว อีกทั้งมันยังได้แต่เอามองไปยังเพดานห้องอย่างต้องการจดจำทุกอย่างในห้วงเวลานี้เอาไว้ให้นานที่สุด แม้ว่ามันจะเป็นเพียงช่วงเวลาสั้น ๆ แต่ตัวเองนั้นรู้ดีว่ามันเป็นช่วงเวลาแห่งความทรงจำดี ๆ ที่ไม่แน่อาจจะไม่มีอีกแล้วก็ได้ในชีวิตนี้
“เฮ้อออออ...ไอ้มนต์ถึงเวลานั้นแกก็ต้องไปจากเขาอยู่ดี ถึงจะมีความรู้สึกดี ๆ กับเขามากแค่ไหนก็ตาม...แต่มันเป็นไปไม่ได้...และไม่มีวันเป็นไปได้”
ความคิดที่ฟุ้งซ่านมากมายทำให้น้ำตาเม็ดใสไหลออกหางตาโดยไม่รู้ตัว แม้แต่เสียงสะอื้นที่คิดว่าควรจะหลุดออกมาก็ยังไม่มี นิ้วมือเรียวถูกยกขึ
