“ว๊ายยยยย...!!”
เสียงร้องอุทานดังออกมาพร้อมกับดวงตาที่เบิกกว้างด้วยความตกใจ ลมหายใจที่แทบจะหายไปในชั่วขณะหนึ่งเมื่อคิดไปถึงภาพว่าตัวเองกำลังจะล้มหน้าคะมำลงไปกับพื้น อีกทั้งมือที่ไขว่คว้าอากาศเอาไว้เพียงเพื่อหวังว่ามันจะไม่ทำให้ฉันล้มลงไป เพียงแต่ฉันเองก็รู้ดีอยู่แก่ใจว่าอากาศไม่สามารถพยุงร่างกายได้ฉันใดก็ฉันนั้น
และในขณะที่เสี้ยววินาทีที่ฉันได้ยอมรับโชคชะตาและปลงตกพร้อมรับแรงกระแทกจากพื้นแล้วนั้น ความรู้สึกที่จู่ ๆ ตัวเองหยุดค้างอยู่กลางอากาศก็พลันปรากฏขึ้นฉับพลันทันที
หมับ...!!
“คุณ...!! ไม่เป็นอะไรนะครับ” เสียงทุ้มกังวานฟังระรื่นหูเอ่ยถามขึ้น พร้อมกันกับที่มือหนาของเจ้าของเสียงละมุนได้คว้าเอวของฉันเอาไว้ แล้วพลิกกายฉันให้หันหน้ากลับมาไม่ให้หน้าคะมำลงไปที่พื้น พร้อมกับมือแข็งแรงคู่เดิมจะดึงร่างบางที่แทบจะถลาร่วงลงไปยังพื้นอยู่รอมร่อให้เข้ามาแนบชิดกายของเขา จนกลิ่นหอมกรุ่นอันเป็นเอกลัก
