“นั่งเก้าอี้ก่อนไหมครับ ผมขอดูข้อเท้าคุณหน่อยได้ไหม”
เสียงทุ้มทรงเสน่ห์ที่ฉันเคยได้ยินมาก่อนหน้านี้ได้เอ่ยขึ้น จนทำให้ฉันถึงหันไปตามเสียงทันทีด้วยความตกใจ
“เอ่อ...”
ฉันลังเลพร้อมกับสายตาที่สอดส่องมองไปทั่วเพื่อดูว่าคนที่กำลังอยู่ในภวังค์โกรธยังอยู่แถวนี้ไหม เพราะฉันเองก็ไม่อยากมีปัญหาเพิ่มขึ้นอีกแล้ว
“ไม่ต้องกลัวไปหรอกครับ ผู้ชายที่เขาอ้างความเป็นเจ้าของคุณเมื่อครู่เขาน่าจะกำลังเข้าไปคุยกับท่านทูตประเทศใดประเทศหนึ่งอยู่ในห้องส่วนตัวอยู่น่ะครับ คงจะปลีกตัวมาดูคุณตอนนี้ไม่ได้” เจ้าของเสียงเดิมพูดขึ้นหลังจากสังเกตเห็นถึงอากัปกิริยาหวาดระแวงของฉัน
“เจ้านายค่ะ เขาเป็นเจ้านายของฉัน ไม่ใช่อย่างที่คุณคิด” ฉันรีบปฏิเสธออกไปด้วยความคิดที่ไม่อยากตีตนเสมอนายผุดขึ้นมามากกว่าจะกลัวว่าคนตรงหน้าจะเข้าใจผิด และด้วยลักษณะของคนตรงหน้าที่ดูท่าทางแล้วถ้าฉันมองไม่ผิดไป คนแบบเขาถ้าไม่เป็นลูกท่านทูตก็คงต้องเ
