“ท่านประธานค่ะ ปล่อยมือมนต์ก่อนได้ไหมคะ มนต์...เจ็บ...”
ใบหน้าสวยหวานเริ่มซีดเผือดด้วยอาการเจ็บที่เกิดขึ้นตามร่างกายจนไม่อาจแยกได้ว่าความเจ็บที่บังเกิดมันอยู่ที่ส่วนไหนมากกว่ากันแน่ ไม่ว่าจะเป็นไหล่ที่ถูกเขาบีบ ข้อมือที่ถูกเขาจับไว้แน่นจนแทบจะหัก หรือว่าจะเป็นอาการแพงตรงข้อเท้าที่อาการยิ่งปะทุขึ้นเนื่องจากถูกเขาลากตามมาอย่างไม่ไยดี
“เจ็บเหรอ...!! เลิกมารยาได้แล้วเพราะจากมุมนี้ไอ้หนุ่มลูกครึ่งหน้าเห่ยนั่นมันไม่ได้เห็นท่าทางอ่อยของคุณตอนนี้หรอกนะ”
คำพูดร้ายกาจพ่นออกมาจนกลบความหล่อที่เปล่งประกายของเขาในวันนี้จนหมดสิ้น หลังจากที่เขาพาฉันเดินหลบออกมาตรงระเบียงที่ปราศจากผู้คน
“ท่านประธาน...!!” ดวงตากลมโตมองผู้ชายปากร้ายด้วยแววตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ อีกทั้งริมฝีปากยังเม้มแน่นจนเลือดห้อเพราะทั้งรู้สึกน้อยใจและเจ็บตามร่างกายในคราวเดียวกัน
“ทำไมรับไม่ได้ที่ผมรู้ทันหรือไง...ฮึ” ปากร้าย ๆ ยังพ่น
