หลังจากที่ผมจัดการตัวเองจนเสร็จเรียบร้อย ผมก็ได้กดโทรศัพท์ไปหาลูกน้องคนสนิท ก่อนจะสั่งการบางอย่างด้วยรอยยิ้มร้ายกาจ
“ปราบ มึงช่วยจัดการติดต่อนางแบบที่ขึ้นปกนิตยสารโมเดลฉบับเมื่อวานให้หน่อยซิคุ้น ๆ ว่าเธอเคยเข้าหากูก่อนหน้านี้ จัดการให้เสร็จเรียบร้อยก่อนเที่ยง บอกเธอว่าให้มาหาได้เลยที่ห้องทำงานของกู...อ่อ...แล้วสั่งเรย์มันด้วยว่าให้ไปบอกมนตราว่ากูต้องเห็นหน้าเขาในที่ทำงานก่อนบ่ายโมง เข้าใจไหม...!!” ผมสั่งลูกน้องคนสนิทออกไป โดยที่แววตาวาวโรจน์อย่างกับตัวร้ายในละคร
“ครับนาย” ปลายสายรับคำหนักแน่น แม้ว่าในใจจะรู้สึกถึงความแปลกในคำสั่ง เพราะไม่ใช่ว่าตอนนี้เจ้านายของเขามีคุณมนตราคอยดูแลอยู่ไม่ใช่เหรอ แต่แล้วทำไมถึงเรียกนางแบบเข้ามาหากันล่ะเนี่ย อีกทั้งพอมาคิดดูดี ๆ ตอนนี้บริษัทก็ไม่มีโปรเจกต์ที่จะใช้นางแบบทำงานสักหน่อย และที่น่าแปลกคือยังให้คุณมนตราเข้ามาหลังจากนั้นหนึ่งชั่วโมงอีกด้วย...นี่เจ้า
