ดวงตาคมเข้มถูกหนังตาปิดลงมาอย่างใช้ความคิด ว่ายังโชคดีแค่ไหนที่ตัวเองไม่เคยให้ใครปิดเครื่องปรับอากาศในชั้นห้องทำงานเลย เพราะไม่อย่างงั้นด้วยพิษไข้ของหญิงสาวแล้วนั้น ถ้าหากไม่มีอากาศหมุนเวียนแล้วละก็วันนี้ร่างที่ผมอุ้มออกมาคงเป็นร่างที่ไร้วิญญาณแน่ ๆ
“ฟู่ววววว ~~ มึงมันบ้า…!! ไอ้คิม...!!”
ผมสบถด่าตัวเองเบา ๆ พร้อมกับความรู้สึกสมเพชตัวเองที่เริ่มจะเด่นชัด เพราะสุดท้ายแล้วสิ่งที่ตัวเองมั่นใจนักหนาว่าจะละเลยได้กลับทำได้เพียงไม่ถึงครึ่งวันด้วยซ้ำ
ร่างกำยำยังคงนั่งจมอยู่กับความคิดของตัวเองอีกสักพัก กระทั่งเมื่อด้านข้างได้มีเสียงคุ้นเคยเรียกดังขึ้น นั่นจึงทำให้เขาหลุดออกจากภวังค์...
“นายครับ” ปราบเรียกชื่อนายตัวเองเบา ๆ หลังจากที่เขาได้รับข่าวจากเรย์ถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น
“อ้าว...มาได้ไงล่ะ” ผมถามออกไปด้วยความแปลกใจ เพราะผมยังไม่ได้บอกอะไรเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นให้กับคนตรงหน้าได้ฟังเลย
