วันเวลาเคลื่อนคล้อยผ่านพ้นไปเข้าสู่วันที่สามที่ฉันนอนอยู่ที่โรงพยาบาลแห่งนี้ อาการของฉันดีขึ้นตามลำดับเพียงแต่ว่าใช้เวลานานไปกว่าที่คุณหมอคาดคะเนเอาไว้ กระทั่งวันนี้ข่าวดีก็มาถึงเมื่อคุณหมอบอกว่าให้ฉันกลับบ้านได้แล้ว
“ดีใจไหมจะได้กลับบ้าน” คนตัวโตที่คอยดูแลฉันตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้เอ่ยถามขึ้น
“ดีใจค่ะ มนต์เบื่อแล้วอยากไปทำงานแล้วค่ะ” ฉันพูดในสิ่งที่ฉันคิด และวินาทีเดียวกันนั้นเองภาพบางอย่างก็ปรากฏขึ้นเพื่อย้ำในบางอย่างที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้
“คุณวาคิมค่ะ มนต์ยังไม่ได้”
และในขณะที่ฉันยังพูดไม่จบ คนฟังที่เหมือนจะล่วงรู้ว่าฉันต้องการจะพูดอะไรก็ได้ตอบออกมาก่อน
“เรื่องนั้นผมสั่งให้คนเก็บกวาดเรียบร้อยแล้ว” เขาพูดเสียงเรียบหน้าตานิ่งเหมือนเป็นเรื่องปกติทั่วไป แต่สำหรับฉันไม่ใช่...!! มันเป็นเรื่องน่าอายและมันทำให้ฉันตื่นตระหนกทันที
“ได้ยังไงคะ ความจริงแล้วมนต์ตั้งใจจะเก็บกวาดเอง ตายแล้วขายข
