ดวงตากลมสวยจ้องมองไปยังคนตรงหน้าที่ทำหน้าบอกบุญไม่รับ ก่อนที่จะถอนหายใจออกมาอย่างปลงตกและพยายามใจเย็นเพื่อพูดกับเขาดี ๆ อีกครั้ง
“คุณวาคิมค่ะ มนต์ขอพูดเรื่องนี้หน่อยได้ไหมคะ” ฉันค่อย ๆ ลดมือที่ถูกกอบกุมลงแล้วใช้มืออีกข้างของตัวเองวางไว้บนมือเขาเบา ๆ
“ผมไม่อยากฟัง แค่ทำตามที่ผมบอกมันยากนักเหรอไง” เขายังคงแสดงท่าทีไม่ยินยอมหน้าบึ้งหน้าบูด
“แต่มนต์ขอร้องในฐานะมนุษย์ ไม่ใช่ฐานะนางบำเรอได้ไหมคะ” ฉันพยายามพูดให้เขาได้ฉุกคิด
“หมายความว่าไง คุณจะหาว่าผมทำกับคุณเหมือนไม่ใช่คนงั้นเหรอ” เขาที่แปลสารฉันผิดไปไกลมากเริ่มพูดจาด้วยอารมณ์ที่รุนแรงยิ่งขึ้น
“มันไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ มนต์ไม่ได้หมายความอย่างนั้นเลย” ฉันเริ่มเสียงแข็งขึ้นมาบ้าง เพราะไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงได้งี่เง่าแบบนี้
“แต่สิ่งที่มนต์อย่างจะบอก ในฐานะที่มนต์เป็นอยู่คุณอาจจะมองมนต์เป็นเพียงสิ่งของบรรเทาความใคร่ แต่ถึงอย่างนั้นในฐานะมนุษย์ม
