กระทั่งเมื่อเขาอุ้มฉันเข้ามาในลิฟต์แล้ว ฉันที่รู้ดีว่าชั้นที่พักอาศัยของฉันนั้นถึงก่อนที่พักของเขาก็ได้เอ่ยปากบอกให้เขาปล่อยให้ฉันลงเพื่อเตรียมตัวเมื่อลิฟต์เคลื่อนตัวใกล้ไปถึง
“ปล่อยมนต์ลงได้แล้วค่ะใกล้จะถึงชั้นที่มนต์พักแล้ว” ฉันบอกเขาด้วยเสียงไม่ดังมากนัก
“ใครบอกว่าผมจะให้คุณกลับห้องพักล่ะ”
และด้วยคำพูดของเขาก็ทำให้ถึงกับตาโต พร้อมกับหลุดอุทานออกมาด้วยหัวใจที่เต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ
“หา...!!”
“ไม่ต้องหาผมไม่ได้หายไปไหน”
“มุกเก่ามากเลยค่ะ” ฉันที่ยังไม่ทันหายตกใจกับเจตนารมณ์ของเขา ถึงกับถอนหายใจให้กลับมุกโบราณที่เขาส่งมา
แต่ก่อนที่ฉันจะเผลอลืมสิ่งสำคัญไป ฉันก็ได้ถามเขาขึ้นอีกครั้ง...ถึงเหตุที่ทำไมเขาไม่ปล่อยให้ฉันกลับห้องของฉัน
“ข้อเหตุผลดี ๆ ให้มนต์หน่อยได้ไหมคะว่าทำไมถึงต้องพามนต์ไปห้องคุณด้วย” ฉันยู่ปากถามใส่คนเจ้าเล่ห์
“อยากนอนกอด”
และเพียงแค่ประโยคสั้น ๆ ที่ส่งมานั้นกลับทำใจส
