“ทำไมล้างจานนานนักล่ะ”
เขาถามขึ้นมาหลังจากเห็นฉันยังไม่ออกตามเขาไปสักที และด้วยเสียงเรียกของเขาก็ทำให้ฉันไม่มีทางเลือกจำต้องรีบจัดการงานตรงหน้าด้วยความรวดเร็วแล้วเดินตามเขาออกไป
“มะ...มนต์กลับได้แล้วหรือยังค่ะ” ฉันก้มหน้าเล็กน้อยถามเขาไปตรง ๆ หลังจากคิดยังไงก็คิดไม่ออกว่าจะออกไปจากที่นี่ได้ยังไง
“ทำไมล่ะ อยู่กับผมไม่สนุกเหรอ” เขาเงยหน้าจากมือถือสุดหรูในมือขึ้นมาถามฉัน
“ก็คุณเล่นแกล้งมนต์ไม่หยุดเลยนี่ค่ะ” (>///<) ฉันตอบเสียงเบาก้มหน้างุด
“แกล้งอะไร ไหนคุณลองบอกผมมาซิ” ส่วนเขาก็ทำเป็นถามกลับด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์ แต่เป็นฉันเองที่ไม่รู้จะตอบกลับเขายังไงไม่ให้ดูน่าเกลียดก็ได้แต่เม้มปากแน่น
“ว่าไงล่ะ ผมแกล้งอะไรคุณ” ก่อนที่เขาจะถามย้ำ
และด้วยการถามย้ำอีกครั้งก็ทำให้ฉันจำต้องพูดสิ่งที่รู้สึกออกไป...
“กะ...ก็สิ่งที่คุณทำกับมนต์ตั้งแต่เช้า มันแกล้งกันชัด ๆ เลยนี่ค่ะ” ฉันเงยหน้ากัดฟันตอบ
