“คุณหมายถึงพี่เรย์หรอค่ะ”
ฉันเงยหน้าเบิกตากว้างถามเขาโดยที่สีหน้าได้เปลี่ยนจากหนักใจเป็นแปลกใจแทน
“พี่เรย์...?? งั้นเหรอ...นี่สนิทกันขนาดนั้นเชียวหรอถึงเรียกกันแบบนั้นน่ะ” ใบหน้าหล่อร้ายหรี่ตาถามฉันด้วยน้ำเสียงไม่พอใจเหมือนกับต้องการจับผิด
ส่วนฉันที่แม้จะรับรู้ได้ถึงสถานการณ์มาคุอยู่ ณ ขณะนี้ แต่ก็เลือกที่จะเลี่ยงประเด็นคำถามถึงเหตุผลว่าทำไมฉันถึงเรียกบอดี้การ์ดที่เขาส่งมาดูแลฉันว่าพี่ แล้วเปลี่ยนไปโฟกัสถึงความไม่เข้าใจว่าทำไมฉันถึงจะสนิทกับพี่เรย์ไม่ได้ทั้งที่เขาเป็นคนส่งพี่เรย์ให้มาดูแลฉันเอง
“แต่พี่เรย์คือคนที่คุณให้มาดูแลฉันไม่ใช่หรอค่ะ” ฉันถามกลับไป
“พี่เรย์ คำก็พี่เรย์ สองคำก็พี่เรย์ แต่เรียกผู้ชายที่คุณเพิ่ง…อม…ให้อย่างผมว่าคุณเนี่ยนะ” จู่ ๆ คนตรงหน้าก็ดูเหมือนจะผีเข้าออกอาการเหวี่ยงใส่ฉันอย่างไม่มีเหตุผลขึ้น และในขณะที่ฉันยังไม่หายงุนงงในพฤติกรรมของเขา ร่างทั้งร่างของฉันก็ถูกด
