ร่างบางยืนช็อกอยู่ตรงหน้าประตูสักพัก พร้อมกับมองคนตรงหน้าด้วยความสงสาร
“ถ้างั้นก็ตามที่พี่เรย์สะดวกแล้วกันนะคะ พี่เรย์อยากจะเรียกมนต์แบบไหนก็เอาที่พี่เรย์ไม่ลำบากแล้วกัน ส่วนมนต์จะขอเรียกพี่เรย์ว่าพี่เรย์เหมือนเดิม เอาตามนี้นะคะ” ฉันพูดหาทางออกให้กับเรื่องนี้ แต่คนตรงหน้าก็ยังมีสีหน้ากระอักกระอ่วนใจอยู่ดี ก่อนที่ฉันจะรู้ดีว่าเขากำลังกังวลเรื่องอะไร
“ไม่ต้องกังวลไปหรอกค่ะ มนต์จะเรียกพี่ว่าพี่เรย์เฉพาะตอนที่เราอยู่กันแค่สองคนแล้วกันนะคะ ถ้าต่อหน้าคุณวาคิมมนต์ค่อยเรียกพี่เรย์ว่าเรย์เฉย ๆ ก็แล้วกันนะ” ฉันอธิบายให้คนตรงหน้าได้สบายใจ ก่อนจะได้ยินเสียงตอบรับเบา ๆ มาจากคนตรงหน้า
“ขอบคุณครับ...” (^-^)
ฉันยิ้มน้อย ๆ ให้พี่เรย์ พร้อมกับให้คำตอบถึงเหตุผลที่พี่เรย์มาหาฉันในตอนนี้
“ส่วนพวกของใช้หรือของอื่น ๆ มนต์ยังไม่ได้อยากได้อะไรเป็นพิเศษค่ะ เอาไว้ถ้ามีของที่มนต์ต้องการเพิ่มจริง ๆ มนต์จะบอกนะคะ
