ร่างบางค่อย ๆ เคลื่อนกายเขยิบเปลี่ยนไปนั่งตรงขอบเตียงแทน พร้อมกับมือบางที่ยื่นไปจับปราการด่านเนื้อผ้าสุดท้ายที่ยังหลงเหลือเพื่อใช้กักขังอาวุธร้ายของเขาอยู่
พรึ่บ...!!
ดึ๋ง...!!
ความยาวใหญ่ที่ผงาดจนแทบจะตีเข้าใบหน้าเล็ก ทำให้หญิงสาวที่ได้เห็นระยะใกล้อีกครั้งถึงกับเผลอลอบกลืนน้ำลายด้วยความรู้สึกกริ่งเกรงว่าเธอจะจัดการกับความใหญ่โตตรงหน้ายังไงดี เพราะถึงแม้ว่าเธอจะเคยเจอมาแล้วแต่เธอก็ยังไม่สามารถทำใจให้คุ้นชินกับอวัยวะตรงหน้าได้สักที
“จะจ้องอีกนานไหม” เสียงกระเส่าแกมดุส่งมาถามหญิงสาวที่เอาแต่ขมวดคิ้วใส่ลูกชายของเขาโดยที่ไม่ยอมทำอะไรสักที
(ยืนอล่างฉ่างแบบนี้ก็หนาวเหมือนกันนะ...จ้องอยู่ได้เมื่อไรจะมอบไออุ่นให้สักทีล่ะ) คนตัวโตนึกคิดในใจพร้อมกับปรายตามองใบหน้าเนียนที่ทำหน้ากระอักกระอ่วนไม่หยุด
และทันทีที่สิ้นคำพูดจาร้ายกาจ ริมฝีปากบางก็ค่อย ๆ อ้ากว้างออกก่อนจะครอบเข้าไปยังตัวตนของชายตรงหน้
