คุณวาคิมพาฉันกลับขึ้นมาบนห้องเขาอีกครั้ง เรามาทันพอดีที่ป้าแม่บ้านหรือที่ฉันมารู้จักที่หลังว่าแกชื่อป้าแจ่มจัดอาหารขึ้นโต๊ะเสร็จพอดี
“ให้มนต์ช่วยนะคะ” ฉันกุลีกุจอเข้าไปช่วยป้าแจ่มยกอาหารจานสุดท้ายออกมา
“ไม่ต้องหรอกค่ะ คุณผู้หญิงไปนั่งรอเถอะค่ะ” ป้าแจ่มยิ้มอ่อนโยนพร้อมกับเอาจานที่มือตัวเองหลบมือฉัน
“อะ...เอ่อ ป้าแจ่มอย่าเรียกมนต์ว่าคุณผู้หญิงเลยค่ะ มนต์เป็นแค่ลูกจ้างของท่านประธานเท่านั้น” ฉันกระซิบกระซาบอธิบายด้วยกลัวว่าคนตัวโตที่นั่งดูงานในมือจะหันมาเอาเรื่องที่ฉันเรียกเขาว่าท่านประธาน
“เอ่อ แต่ว่า...” ป้าแจ่มลังเล เพราะด้วยอายุของแกที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาก่อน ทำไมแกจะไม่รู้ว่าหญิงสาวตรงหน้ามีความพิเศษแค่ไหนต่อชายหนุ่มที่ถึงขนาดพามายังห้องส่วนตัวของเขาได้ นั่นก็เพราะโดยปกติแล้วเจ้านายของเธอมักจะพาผู้หญิงไปกินยังห้องเชือดหรือที่นั่นก็คือห้องที่หญิงสาวตรงหน้ากำลังพักอาศัยอยู่ในปัจจุบันนี่เ
