“...หึหึหึ...”
เสียงหัวเราะแกมเย้ยหยันดังอยู่ข้างหูด้วยความพอใจ ในขณะที่ลำแขนหนาเคลื่อนมาประคองเอวกิ่วเอาไว้ไม่ให้ร่างนุ่มนิ่มทรุดลงไปกับพื้น
“แฮ่กๆๆ คนใจร้ายแกล้งมนต์อีกแล้วนะ” ฉันอดแหวใส่เขาไม่ได้ ด้วยเพราะรู้อยู่แก่ใจว่าเขาจงใจแกล้งฉันให้ทรมาน
“ถ้าอยากแก้แค้น งั้นก็แกล้งผมคืนซิ...ผมยินดีมากนะ...หึหึ” เรียวคิ้วเข้มหนาจะยกขึ้นหนึ่งข้าง ส่งมาพร้อมกับน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ที่ส่งมายังข้างหู จนฉันที่รู้เจตนาเจ้าเล่ห์ของเขาดีได้แต่เบะปากใส่ด้วยความหมั่นไส้
“ชิ...ไม่เอาหรอกค่ะ มนต์กลัวถูกคุณเอาคืนอีก” ฉันรีบตอบกลับไปทันทีอย่างไม่ได้คิดอะไร แต่ทว่า...คนทะลึ่งก็คือคนทะลึ่งอยู่ร่ำไปเมื่อเขาตั้งใจที่แปลคำพูดของฉันออกไปในทางที่ล่อแหลมสองแง่สองง่ามแล้วมีหรือที่เขาจะไม่เย้าต่อ
“ไม่ต้องกลัวหรอก ผม 'เอา' คุณคืนแน่นอน หึหึหึ” เสียงหัวเราะร้ายที่คำรามอยู่ในคอเบา ๆ ของเขาทำฉันถึงกับรู้สึกวูบวาบ ก่อนที่ร่าง
