ฉันที่ได้แต่ลอบมองบนใส่ให้กับความภูมิใจในสิ่งผิด ๆ ของเขา ก่อนจะเอ่ยปากแกมร้องขอเนื่องจากตอนนี้ร่างทั้งร่างอ่อนล้าไปหมดแล้ว
“ครั้งนี้พอเถอะนะคะ ไม่เป็นอันทำอะไรแล้วเนี่ย” ฉันบุ้ยปากใส่คนตัวโตที่ในแววตายังเต็มไปด้วยความปรารถนาที่ดูเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุด
“ก็คุณนั่นแหละไม่เลิกยั่วผมสักที” ส่วนพ่อตัวดีกลับโยนความผิดให้ฉันเสียอย่างนั้น แถมคำตอบของเขานั้นก็ยิ่งกับทำให้ฉันถึงกับขมวดหัวคิ้วด้วยความสงสัย
“ยั่ว...!! มนต์ไปยั่วคุณตอนไหนกันค่ะ ขี้ตู่ชะมัด...ชิ” ฉันถามออกไปด้วยความไม่เข้าใจ เพราะตั้งแต่เราบรรเลงเพลงสวาทกันมาฉันจำได้ว่าไม่มีครั้งไหนเลยที่ฉันแสดงทีท่ายั่วยวนเขาก่อน
“ก็เสียงของคุณไงที่ยั่วผม”
คำพูดเพียงสั้น ๆ ส่งออกมาอย่างแผ่วเบา อีกทั้งสายตาคมก็เริ่มที่จะออกอาการโลมเลียร่างกายฉันอีกแล้ว
“เสียงของมนต์...!!” ฉันที่ยังไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาพูด ได้แต่ถามย้ำเขาไปอีกครั้ง และไม่ได้สนใจใน
