กระทั่งทันทีที่ฉันเปิดประตูห้องทำงานเข้ามา...
หมับ...!!
ข้อมือบางที่ถูกใครบางคนกระชากอย่างแรงจนร่างเซถลาทันที
“โอ๊ยยยยย...ทะ...ท่านประธานมนต์เจ็บนะคะ” ฉันขมวดคิ้วพร้อมกับร้องออกมาด้วยความเจ็บและตกใจที่ถูกกระทำใส่แบบนั้น
“มนต์...ผมเคยเตือนคุณแล้วนะ...!! แต่ดูเหมือนว่าคุณจะไม่จำในสิ่งที่ผมพูดเลยสักนิด” ใบหน้าคมเข้มบึ้งตึงอีกทั้งยังกดเสียงทุ้มต่ำจนแทบจะถึงจุดเยือกแข็ง จนทำให้ฉันถึงกับรู้สึกหวาดหวั่นกับทีท่าของเขาในตอนนี้
“นะ...นี่มันเรื่องอะไรกันค่ะ มนต์งงไปหมดแล้ว” ฉันถามออกไปเพราะไม่เข้าใจว่าเหตุใดเขาถึงมีอารมณ์เกรี้ยวกราดได้ถึงขนาดนี้
และก่อนที่ฉันจะทันได้ฟังคำตอบ คนตัวโตก็จัดการกึ่งกระชากกึ่งลากฉันเพื่อพาไปยังห้องพักผ่อนที่ถูกสร้างเอาไว้ด้านหลังโต๊ะทำงานทันที และด้วยพฤติกรรมที่เขาแสดงอยู่ตอนนี้ก็ทำให้ฉันเข้าใจได้ในทันทีเลยว่าเขาต้องการจะทำอะไร...!!
“ทะ...ท่านประธานค่ะ ปล่อยมนต์ก่อน
