กระทั่งเมื่อเราสองคนกลับมาถึงห้องทำงาน...คนตัวโตที่ยังคงมีความคุกรุ่นอยู่ในใจก็ได้ตรงมาประชิดร่างบางทันที
“อ่ะ...ท่านประธานค่ะ” ฉันถึงกับตกใจและเดินถอยหลังออกห่างเขาไปอย่างอัตโนมัติ แต่ทว่า...วงแขนกว้างกลับคว้าเอวฉันเข้าไปแนบตัวอย่างรวดเร็ว
“ทำไมรังเกียจผมงั้นเหรอ” ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งมาเหมือนจะบอกว่าถ้าฉันตอบว่าใช่เขาอาจจะประหัตประหารฉันลงตรงนี้ก็ได้
“เอ่อ...มะ...ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ ตะ...แต่ว่ามนต์แค่กลัวว่าเดี๋ยวจะมีใครมาเห็นเขาหนะค่ะ” ฉันเกิดอาการระแวงเนื่องจากเพราะเราเพิ่งจะประชุมกันเสร็จอาจจะมีทางฝ่ายกฎหมายหรือฝ่ายอื่นที่เกี่ยวข้องเข้ามารับเอกสารก็ได้ และมันก็คงไม่ดีแน่ถ้าหากเขาเหล่านั้นเข้ามาเห็นแล้วรับรู้เรื่องระหว่างเราสองคนจนมันแพร่งพรายออกไป
“ดูท่าว่าตอนนี้คุณจะกลัวคนอื่นมากกว่าผมอีกนะ” เจ้าของเสียงเข้มเปลี่ยนเป็นเสียงเยือกเย็นใส่ จนฉันเองเริ่มจะรู้สึกผิดที่พูดออกไปแบบนั้น
แ
