ติ๊ง ~~
ครืดดดดด...
พรึ่บ!!
ขายาวที่ก้าวผ่านประตูลิฟต์ออกมา มาพร้อมกับความตื่นเต้นที่แทบจะหยุดหายใจด้วยลุ้นระทึกเหลือเกินว่าภาพตรงหน้าจะปรากฏออกมาแบบไหน
กระทั่งเมื่อเสียงทักทายของลูกน้องที่ผมหวั่นใจว่ามันจะทำอะไรไม่บังควรเอ่ยทักขึ้น นั่นจึงทำให้ความรู้สึกปั่นป่วนใจก่อนหน้านี้พลันคลายลงไปมากเลยทีเดียว...
“อ่ะ...นาย...สวัสดีครับนาย” เรย์ถึงกับตกใจกับการมาของบุคคลที่เป็นเจ้านายตัวเอง แต่เขาก็ยังไม่ลืมที่จะโค้งทำความเคารพคนตรงหน้า
“อ้าว ยังอยู่อีกหรอ” ผมถามแก้เขินด้วยสีหน้าเรียบเฉย แม้ใจจะอยากตบปากตัวเองเหลือเกินที่ถามอะไรปัญญาอ่อนออกไปแบบนั้น แต่มันคิดคำพูดอื่นไม่ทันด้วยกลัวว่าลูกน้องจะมองพิรุธออกว่าเพราะเหตุผลใดทำไมผมถึงถ่อมาถึงที่นี่กลางดึกกลางดื่นขนาดนี้
“อ่อ...ครับ ก็พี่ปราบบอกว่านายสั่งให้ผมอยู่จนกว่าคุณมนตราจะออกมาไม่ใช่หรือครับ” เรย์ทวนสิ่งที่ได้รับมอบหมายตาใส และด้วยคำตอบของลูก
