ยามวิกาลแขกเหรื่อเริ่มทยอยกลับ จื้อซิ่งเหมี่ยนก็สมควรที่จะนอนพักผ่อนเช่นกัน แต่นางต้องกลับเข้ามาหยิบชุดผลัดนอน
ประตูแง้มออกอย่างเบามือ จื้อซิ่งเหมี่ยนค่อยๆ สืบเท้าก้าวเข้ามาเห็นว่าจ้าวยวี่เสียงยังหลับไม่ได้สติอยู่ จึงเดินอ้อมไปปลายเตียงเพื่อหยิบชุด แต่ไม่คิดว่าเสียงของเขาจะทำให้นางหยุดยืนและหันไปฟังว่าเขาพึมพำว่าอะไร ยิ่งเดินเข้าใกล้ เสียงยิ่งเบา - ยิ่งเบาลง ความใคร่รู้ของนางก็ทวีมากยิ่งขึ้น สองขาก้าวมาหยุดอยู่ข้างเตียงและด้วยความสงสัยว่าเขาพูดอะไร นางจึงก้มหน้าเอียงหู
"หอมจัง" นางนิ่งอึ้ง หันหน้าไปสบกับตาของเขา จ้าวยวี่เสียงไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดรอด จับนางพลิกนอนราบลงพื้นเตียง ส่วนตัวเขาก็ลงนอนทับ จมูกซุกซอกคอ นางกำลังจะง้างมือตี ได้ยินเสียงพึมพำอีกครา "ท่านแม่ อย่าลืมข้า ห้ามลืมข้าเด็ดขาด" นางเปลี่ยนความตั้งใจเดิมทีที่จะตีเขาเป็นการใช้ฝ่ามืออังไปที่หน้าผาก ไอร้อนระอุออกจากตัวเขาส่งผ่านมา
