กู้หรูอวี้เดินทางไปจวนเหนียนอ๋องแต่ไม่พบเจ้าของจวน นางรอแล้วรอเล่าก็ไม่มีทีท่าจะพบ แม้จะหงุดหงิดใจแต่นางก็ไม่ต้องการเสียกิริยาของสตรีที่พึงปฏิบัติ
"ท่านพ่อบ้านไม่ทราบจริงๆ หรือเจ้าคะ ว่าเหนียนอ๋องเสด็จไปที่ใด"
"ข้าน้อยไม่ทราบจริงๆ ขอรับ อีกอย่างท่านอ๋องยังไม่เสด็จกลับจวนตั้งแต่เมื่อค่ำวาน" พ่อบ้านใหญ่ผู้รู้งานกล่าวอย่างนอบน้อม ด้วยเวลาที่นางรอจ้าวยวี่เสียงหลายชั่วยาม นางจึงตัดสินใจกลับจวนแล้วค่อยมาอีกครั้งในวันรุ่งขึ้น
"ข้าน้อยคิดว่ายามนี้สมควรที่จะเดินทางกลับ ไม่รบกวนท่านพ่อบ้านแล้ว"
"ขอรับ" นางลุกขึ้นเดินจากไปโดยมีพ่อบ้านหวังเดินไปส่ง พ้นร่างนางก็มีชายปิดหน้าที่ต่อสู้กับจ้าวยวี่เสียงเดินออกมาจากหลังผ้าม่าน เขาไม่ต่างอะไรกับกู้หรูอวี้ที่รอจ้าวยวี่เสียง
กู้นหรูอวี้ ยังไม่ทันก้าวเท้าข้ามผ่านธรณีเรือน นางก็ได้ยินเสียงของจ้าวยวี่เสียงที่ไม่ไกล สองขาไม่อาจจะก้าวได้อีก บุรุษที่นางนั่งรออยู
