หนิงเหนียนอานไปเยี่ยมบุตรชายในคุก แม้นางจะไม่อยากไปแต่ก็มิอาจนิ่งดูดายปล่อยให้บุตรชายเพียงคนเดียวต้องไร้อิสระอยู่ในที่คับแคบแม้แต่แสงอาทิตย์จะสาดส่องยังเข้าไม่ถึง
เพียงขาเหยียบยืนหน้ากรงเหล็ก ใบหน้าตื่นกลัว สายตาระแวงระวังตลอดเวลาแม้แต่เสียงของหนิงเหนียนอานผู้เป็นมารดายังทำให้เขาสะดุ้งเฮือก ต้องใช้เวลาสักพักกว่าเขาจะรู้สึกตัวว่าคนที่เรียกตนคือมารดา
"ท่านแม่...ท่านแม่ช่วยข้าด้วย ช่วยข้าออกไปทีเถิด"
"เจ้าเป็นอะไร ใครทำเจ้า? "
"ที่นี่มีแต่คนวิปริต พวกมัน..." เขาหันซ้ายหันขวาไม่กล้าเอ่ยเสียงดังเพราะแววตาเย็นกำลังจ้องมองมาที่เขา "แล้วนั่น หน้าเจ้าไปโดนอะไรมา? " นางเห็นข้างแก้มค่อนไปทางใบหู มีรอยเขียวช้ำรอยใหญ่ที่ปกปิดอย่างไรก็ไม่มิด
"ท่านแม่ ได้โปรด ท่านแม่หาทางช่วยข้าออกไปเถิด"
"เจ้ายังไม่ตอบข้าเลยนะ ว่าหน้าเจ้าไปโดนอะไรมา? "
"พวกมันทำร้ายข้า แล้ว...แล้วยัง...ยังทำกับข้าราวกับชายบำเรอ!"
